F fyrir Fokking
Farsinn sem hófst í Ráðhúsinu í október er orðinn svo óhemjuklikkaður að það virðist vera orðið hægt að demba yfir borgarbúa hvaða rugli sem er án þess að þeir kippi sér sérstaklega upp við það. Þetta er bara enn einn vitleysisgangurinn í langri runu vitleysisganga, hugsar fólk. En lítum stuttlega á nokkur atriði varðandi nýjustu tíðindin:
- Ólafur F. Magnússon, oddviti F-lista og óháðra, sleit meirihlutasamstarfi sínu við Dag, Svandísi og Björn Inga vegna málefnaágreinings. Samt má skilja á fyrrum samstarfsmönnum hans - og því hvernig hann vék sér vandræðalega undan svörum í Kastljósi - að hann hafi aldrei haft þor til að ræða þennan ágreining við þá, heldur birgt pirringinn inni einn úti í horni síðan hann sneri aftur í borgarstjórn, uns hann sprakk á limminu.
- Ólafur ræddi aldrei við Margréti Sverrisdóttur eða aðra á F-listanum um væntanleg meirihlutaslit og laug því að Degi B. Eggertssyni fram á síðustu mínútu að allt væri í himnalagi þeirra í millum.
- Hann svaraði því ekki í Kastljósi hversu lengi viðræður við sjálfstæðismenn höfðu staðið, þrátt fyrir ítrekaðar og afdráttarlausar spurningar. Við það virtist hann lafhræddur, enda vissi hann upp á sig sökina.
- Tveir næstu varamenn hans á F-listanum styðja hann ekki, sem þýðir að meirihlutinn springur í hvert skipti sem hann forfallast.
- Það virðist liggja fyrir að Ólafur hefur mætt mjög stopult á fundi síðan hann sneri aftur úr leyfi og hefur ekki einu sinni ráðið við að sitja heilan borgarstjórnarfund.
- Hann er nýstiginn út af geðspítala, þar sem hann dvaldist lengi vegna geðhvarfasýki.
Og þessi maður maður er nýr borgarstjóri. Valdamesti maður Reykjavíkur. Er ekki allt í lagi? Og þá er ótalið að Ólafur hefur lítinn sem engan stuðning borgarbúa. Samkvæmt nýlegri könnun Fréttablaðsins fengi F-listinn engan mann inn í borgarstjórn væri kosið nú. Ekki einn. Og þó má búast við að dágóður hluti þess litla stuðnings sem listinn hefur sé vegna annarra fulltrúa en Ólafs.
Það ber auðvitað fyrst og fremst vott um sjúklega og hreint út sagt hættulega örvæntingu Sjálfstæðismanna í Reykjavík að þeir skuli ekki einungis ganga til liðs við þetta óútreiknanlega pólitíska eyland heldur færa því í þokkabót valdamesta embætti Reykjavíkurborgar á silfurfati eins og ekkert sé eðlilegra. Þetta er í besta falli mjög ósiðlegt. Það held ég að menn hefðu æmt og skræmt í miklum hneykslunartóni ef Björn Ingi Hrafnsson hefði verið dubbaður upp sem borgarstjóri að kosningum loknum vorið 2006. Þó hefur hann líklega meira persónufylgi en Ólafur F. Magnússon. Og er þá mikið sagt. En þá voru sjálfstæðismenn ekki örvæntingarfullir. Höfðu ekki syndirnar að klóra yfir.
Í þessu gósenlandi pólitískrar skinhelgi má auðvitað aldrei segja neitt, en here goes: Mér sýnist blasa við að sjálfstæðismenn hafi misnotað sér bágindi og óstöðugt andlegt atgervi Ólafs - hvort sem það var í þetta sinn tilkomið vegna sjúkdóms eða ekki - til að hegna fráfarandi meirihluta fyrir sjálfskapaðar ófarir liðins hausts. Þeir ginntu hann til fylgilags við sig þótt þeir viti fullvel að það komi engum vel nema þeim sjálfum - og allra síst borgarbúum. Meira að segja formaður Sjálfstæðisflokksins fær ekki af sér að fagna tíðindunum. Hann er vafalítið jafnforviða og við hin.
Þetta er auðvitað óravegu frá því að vera boðlegt. Það sér hver maður.
Farsinn sem hófst í Ráðhúsinu í október er orðinn svo óhemjuklikkaður að það virðist vera orðið hægt að demba yfir borgarbúa hvaða rugli sem er án þess að þeir kippi sér sérstaklega upp við það. Þetta er bara enn einn vitleysisgangurinn í langri runu vitleysisganga, hugsar fólk. En lítum stuttlega á nokkur atriði varðandi nýjustu tíðindin:
- Ólafur F. Magnússon, oddviti F-lista og óháðra, sleit meirihlutasamstarfi sínu við Dag, Svandísi og Björn Inga vegna málefnaágreinings. Samt má skilja á fyrrum samstarfsmönnum hans - og því hvernig hann vék sér vandræðalega undan svörum í Kastljósi - að hann hafi aldrei haft þor til að ræða þennan ágreining við þá, heldur birgt pirringinn inni einn úti í horni síðan hann sneri aftur í borgarstjórn, uns hann sprakk á limminu.
- Ólafur ræddi aldrei við Margréti Sverrisdóttur eða aðra á F-listanum um væntanleg meirihlutaslit og laug því að Degi B. Eggertssyni fram á síðustu mínútu að allt væri í himnalagi þeirra í millum.
- Hann svaraði því ekki í Kastljósi hversu lengi viðræður við sjálfstæðismenn höfðu staðið, þrátt fyrir ítrekaðar og afdráttarlausar spurningar. Við það virtist hann lafhræddur, enda vissi hann upp á sig sökina.
- Tveir næstu varamenn hans á F-listanum styðja hann ekki, sem þýðir að meirihlutinn springur í hvert skipti sem hann forfallast.
- Það virðist liggja fyrir að Ólafur hefur mætt mjög stopult á fundi síðan hann sneri aftur úr leyfi og hefur ekki einu sinni ráðið við að sitja heilan borgarstjórnarfund.
- Hann er nýstiginn út af geðspítala, þar sem hann dvaldist lengi vegna geðhvarfasýki.
Og þessi maður maður er nýr borgarstjóri. Valdamesti maður Reykjavíkur. Er ekki allt í lagi? Og þá er ótalið að Ólafur hefur lítinn sem engan stuðning borgarbúa. Samkvæmt nýlegri könnun Fréttablaðsins fengi F-listinn engan mann inn í borgarstjórn væri kosið nú. Ekki einn. Og þó má búast við að dágóður hluti þess litla stuðnings sem listinn hefur sé vegna annarra fulltrúa en Ólafs.
Það ber auðvitað fyrst og fremst vott um sjúklega og hreint út sagt hættulega örvæntingu Sjálfstæðismanna í Reykjavík að þeir skuli ekki einungis ganga til liðs við þetta óútreiknanlega pólitíska eyland heldur færa því í þokkabót valdamesta embætti Reykjavíkurborgar á silfurfati eins og ekkert sé eðlilegra. Þetta er í besta falli mjög ósiðlegt. Það held ég að menn hefðu æmt og skræmt í miklum hneykslunartóni ef Björn Ingi Hrafnsson hefði verið dubbaður upp sem borgarstjóri að kosningum loknum vorið 2006. Þó hefur hann líklega meira persónufylgi en Ólafur F. Magnússon. Og er þá mikið sagt. En þá voru sjálfstæðismenn ekki örvæntingarfullir. Höfðu ekki syndirnar að klóra yfir.
Í þessu gósenlandi pólitískrar skinhelgi má auðvitað aldrei segja neitt, en here goes: Mér sýnist blasa við að sjálfstæðismenn hafi misnotað sér bágindi og óstöðugt andlegt atgervi Ólafs - hvort sem það var í þetta sinn tilkomið vegna sjúkdóms eða ekki - til að hegna fráfarandi meirihluta fyrir sjálfskapaðar ófarir liðins hausts. Þeir ginntu hann til fylgilags við sig þótt þeir viti fullvel að það komi engum vel nema þeim sjálfum - og allra síst borgarbúum. Meira að segja formaður Sjálfstæðisflokksins fær ekki af sér að fagna tíðindunum. Hann er vafalítið jafnforviða og við hin.
Þetta er auðvitað óravegu frá því að vera boðlegt. Það sér hver maður.
