Árslistinn

Tónlistarárið sem nú er á enda var hreint út sagt frábært. Það þurfti reyndar ekki mikið til að toppa síðasta ár. Það var svo slakt að ég nennti ekki einu sinni að ómaka mig við árslistagerð. En þótt þótt lítið hefði verið nóg í ár fengum við samt sem betur fer mjög mikið. Það er líklega rétt hjá þessum að árið 2007 sé eitt besta tónlistarár þessarar aldar. Fyrir mig dugði því ekkert minna en að lista upp þrjátíu bestu erlendu plötur ársins 2007. Ég var byrjaður að skrifa smá kómentarí með hverri plötu en gafst upp eftir fjögur stykki, þannig að þið verðið að lifa með því að fá bara strípaðan lista. Virðið hann þó vel fyrir ykkur, því verkið var ekki létt. Verði ykkur að góðu:

30. Dan Deacon: Spiderman of the Rings


29. Boris & Michio Kurihara: Rainbow


28. Beirut: The Flying Club Cup


27. Panacea: The Scenic Route


26. Efterklang: Parades


25. Pharoahe Monch: Desire


24. The Clientele: God Save the Clientele


23. Graham Lambkin: Salmon Run


22. Burial: Untrue


21. The National: Boxer


20. Apparat: Walls


19. Jens Lekman: Night Falls Over Kortedala


18. Aesop Rock: None Shall Pass


17. A Place to Bury Strangers: A Place to Bury Strangers


16. Shining: Grindstone


15. Blue Scholars: Bayani


14. Iron & Wine: Shepherd's Dog


13. Arcade Fire: Neon Bible


12. Radiohead: In Rainbows


11. Justice: †


10. Deerhoof: Friend Opportunity


9. Robert Wyatt: Comicopera


8. Animal Collective: Strawberry Jam


7. Yeasayer: All Hour Cymbals


6. Spoon: Ga Ga Ga Ga Ga


5. Sunset Rubdown: Random Spirit Lover


4. LCD Soundsystem: Sound of Silver


3. Panda Bear: Person Pitch


2. Of Montreal: Hissing Fauna, Are You the Destroyer?


1. Battles: Mirrored


Eflaust er eitthvað gott sem ég hef ekki heyrt, þótt ég hafi lagt mig í líma við að kynna mér sem allra flest áður en ég réðist í þessa úttekt. Endilega leiðið mig inn í ósnortna undraheima nýrrar músíkur. Ég lifi fyrir það.

Nokkrar plötur sem ég hreinlega fæ ekki fundið fegurðina í hafa verið að skora hátt á árslistum hér og þar. Þetta eru til dæmis plötur The Field, Besnard Lakes, Menomena, Deer Tick og M.I.A. Ég skil ekki þessar plötur, hvernig sem ég reyni. Þá varð ég fyrir töluverðum vonbrigðum með plötur Liars, Feist, Art Brut og Architecture in Helsinki.

Skammarverðlaunum ársins deila Interpol og Band of Horses fyrir plötur sem eru svo vondar að ef mér yrðu gefnar þær myndi ég líklegast farga þeim í sýrubaði frekar en skipta, til þess eins að reyna að takmarka þjáningu mannkyns. Merkilegt hversu mikla athygli svona sorp getur fengið. Sumir mæra þetta. Megi þeir missa heyrnina.

Sýrubaðsverðlaun ársins fá skötuhjúin Avey Tare og Kristín Anna Valtýsdóttir fyrir að hafa augljóslega verið undir áhrifum mjög sterkra vímugjafa þegar þau ákváðu að plötunni Pullhair Rubeye skyldi snúið á haus fyrir framleiðslu. Platan er tómt bull fyrir vikið og selst eflaust lítið sem ekkert. Þau hugsa sig örugglega tvisvar um áður en þau staupa sig á meskalíndjús í viðlíka magni aftur.

Ég held ég sleppi lista yfir íslenskar plötur. Ég get þó sagt að Sprengjuhöllin, Hjaltalín og Mugison toppa hann. Megasarplöturnar tvær og Jakobínarína fylgja fast á hæla þeirra.

Ég bið ykkur vel að lifa á nýju ári.

Platan Sleepdrunk Seasons með Hjaltalín er firnagóð. Dóm minn um plötuna má lesa í nýjasta tölublaði Stúdentablaðsins, auk tveggja annarra plötuumfjallana og viðtals við borgarstjóra. Eftir mig á ég við. Þar má að sjálfsögðu líka lesa ýmislegt annað. Blaðið ætti að hafa borist ykkur með Fréttablaðinu á sunnudag.

Prófið sem ég þreytti slapp vel rúmlega fyrir horn. Nú tekur við smá hark í mánuð eða tvo.

Pitchfork hefur birt lista yfir bestu plötur ársins. Skemmst er frá því að segja að toppurinn þar rímar nokkuð vel við listann sem ég er með í vinnslu, og mun birta hér við fyrsta tækifæri.

Haldið ykkur á tánum.