Árið

Ég held að árið 2005 hafi verið eitt það viðburðaríkasta í mínu lífi.

Ég get glaður kvatt það með smá söknuði en þó enn meiri eftirvæntingu. Takk fyrir mig.

Defínísjón

Já, hægrimenn eru harðbrjósta og illir. Já, vinstrimenn eru barnalegir og heimskir. Ég er orðinn leiður á þessum áttum. Þetta eru skilgreiningar sem geta aldrei - ekki undir nokkrum kringumstæðum - komið einhverju góðu til leiðar.

Plöturnar gerðar upp

Jæja, Rjóminn hefur birt árslistann. Hér er minn með kommentum:

Vonbrigði ársins:

The Fiery Furnaces - Rehearsing My Choir

Friedberger-systkinin hafa eitthvað misskilið þetta. Það er ekki nóg að vera bara nýjungagjarn og artí - það verður að vera eitthvað bitastætt innihald líka. Rehearsing My Choir skortir allt slíkt og er stórkostlega misheppnuð plata. Maður hefur heyrt þær mun verri, en þarna er bara reynt af svo miklum krafti að skapa eitthvað vitrænt að fallið verður mikið hærra fyrir vikið. Maður vonar bara að þau komist lífs af úr því.


Spenningur ársins:

Gnarls Barkley - Gnarls Barkley

Cee-Lo og Dangermouse ætla að sprengja á okkur höfuðin með þessu - allt bendir til þess. Cee-Lo hefur aldrei verið í betra formi, búinn að sættast við Goodie Mob og er með afbrigðum hress og sprækur. Dangermouse klífur frægðarfjallið á Ólympíuhraða og pródúsar fyrir annað hvert risanafnið í dag. Ef þetta klikkar verð ég fyrir lífshættulegum vonbrigðum.


Erlendar plötur:

13. My Morning Jacket - Z

Það má heyra áhrif frá öllum fjandanum á þessari plötu My Morning Jacket. Flaming Lips, Radiohead, Neil Young, Stooges, Keane/Coldplay-ísk melankólía (lagið "Anytime" er bara Keane lag í MMJ búningi) að ógleymdu reggíinu í langbesta lagi plötunnar, "Off the Record". Það og "Into the Woods" eru einu lögin sem geta staðið stök og óstudd sem merkileg lög - hin þarfnast annarra laga plötunnar umhverfis sig. Sem betur fer búa þau svo vel því þannig virka þau flest algjörlega. Einstakir hlutar eru frekar veikir en saman mynda þeir sterkan heildarsvip sem skilur eftir sig tilfinningar, og það er vel.

12. DangerDoom - The Mouse and the
Mask

Hér eru MF Doom og Dangermouse í fantaformi og gera heilan helling af eldhressum og svölum lögum. "Old School" er eitthvert sprækasta lag í manna minnum þó að það hafi kannski verið eilítið misstaðsett á þessari plötu, sem rétt náði að halda sér á floti og forðast það að láta Adult Swim drekkja sér. Fyrst hún hélt höfðinu upp úr vatninu þá skilar nægilega mikið sér til að maður hrífist með.

11. Whitey - The Light at the End of the Tunnel is a Train

Hver er Whitey? Hann var víst einu sinni í þekktri breskri hljómsveit og neitar að gefa upp hverri. Nú gerir hann ferskt indírokk/elektró mix og er almennt mjög slakur og góður. Hann sparar rósirnar en er styrkur eins og klettur í staðinn. Taktföst lögin koma manni oft á óvart þegar þau verða merkilega ljúf og áferðarfalleg án þess þó að drununum sé fleygt útbyrðis.

10. Thee More Shallows - More Deep
Cuts

Thee More Shallows hafa gert mjög hógværa og flæðandi plötu sem samt er flókin og tiltölulega þungmelt. Þetta er eins og að hlusta á hljómsveit reyna að hvísla en hvísla samt svo hátt og áberandi að það er ómögulegt að leiða það hjá sér. Mörg lögin vekja hálfpartinn hjá manni innilokunarkennd án þess vera nokkurn tíma nálægt því að kæfa mann. Þetta er einhvers konar dynjandi og yfirþyrmandi lágværð.

9. Jamie Lidell - Multiply

Hver hefði trúað því að skjannahvítur Warp-ari gæti haft svona mikla sál?! Jamie Lidell kveikir undir grúvinu í manni með flottum sálarsöng yfir fönkskotnum og Warp-legum lagasmíðum. Hann getur sannarlega sungið af mikilli tilfinningu þótt röddin sé kannski ekki sú óaðfinnanlegasta í bransanum. Svo gæðir hann lögin öll ákveðnum módern sjarma með því að beita ýmsum skemmtilegum útsetningarbrellum. Þetta er kvalití úr ólíklegustu átt.

8. Antony & the Johnsons - I Am a Bird Now

Alveg er það ótrúlegt hvernig er hægt að gera plötu svona fallega og jákvæða en jafnframt svo óþægilega - allt að því óhugnanlega - sorglega. Það er ekki síst rómantísk rödd Antonys sem veldur þessum áhrifum. Rufus Wainwright bregður fyrir í laginu "What Can I Do?" og hljómar þar skuggalega mikið eins og Thom Yorke. Annað er til fyrirmyndar og hæpið að langflestu leyti verðskuldað.

7. Akron/Family -Akron/Family

Akron/Family birtust út úr engu í ár og mixuðu póstrokkáhrifum a'la Tortoise frábærlega við lágstemmt þjóðlagarokk svo úr varð vel heppnuð tilraun í hljóðstúdíum. Epíkin í lok hins átta mínútna langa "Italy" er slík að það kæmi ekki á óvart þótt hennar yrði minnst í kvæðum framtíðar.
Þess ber að geta að þessi plata er ekki það besta sem Akron/Family hefur gefið frá sér á árinu. Þeirra helmingur samstarfsverkefnisins með Angels of Light er enn betri en hluti Angels of Light öllu slakari og heldur þeirri plötu utan þessa lista.

6. Clap Your Hands Say Yeah - Clap Your Hands Say Yeah

Þessi rödd! Alec Ounsworth, ég tilbið þig! Fín plata gerð mjög góð með ólýsanlegum veinum úr barka söngvarans. Þessi maður verður að fá að þenja raddböndin inn á margar plötur árlega héðan í frá - heimurinn þarfnast þess. Lagasmíðarnar eru að mestu flottar og henta Ounsworth, sem skiptir mestu máli. "Details of the War" er eitt af lögum ársins.

5. The New Pornographers - Twin Cinema

Orkupoppið hefur sjaldan verið svona skemmtilegt. AC Newman kann að smíða stórkostlegar melódíur og þegar þær eru fluttar með krafti eins og þeim sem er að finna á Twin Cinema þá er fátt annað hægt en að hafa gaman af. Hljóðfæraleikararnir (og þá sérstaklega trommuleikarinn!) eru á fullri keyrslu allan tímann og halda manni í transi - a.m.k. á meðan maður höndlar partíið. Meirihluti laganna á plötunni hefur singulpótensjal og ég verð líkamlega þreyttur af að hlusta á hana, sem er jákvætt í þessu tilviki.

4. Andrew Bird - The Mysterious Production of Eggs

Vá. Þetta eru poppdittur eins og á að gera þær. Í hverju einasta lagi plötunnar er eitthvað óvenjulegt og flott sem fangar athygli manns. Hér er að finna hefðbundnar, þýðar lagasmíðar sem þó eru allar kryddaðar með nægum tilbrigðum til að úr verði eitthvað ótrúlega merkingarþrungið og fallegt. Andrew Bird sameinar krafta allra áhugaverðustu neó-trúbadoranna í einn án þess að úr verði nokkur óreiða.

3. Eels - Blinking Lights & Other
Revelations

Mark Oliver Everett er einhver hæfileikaríkasti lagahöfundur samtímans. Hann er kannski ekki í sama klassa og Cave og Waits - en hann kemst í þann næsta fyrir neðan. Everett gerir persónulegum upplifunum góð skil sem og heimspekilegum hugleiðingum og býr til einkonar risavaxna 33 laga safnplötu með nýjum lögum - því að platan er hálfgerður þverskurður alls sem hann hefur gert. Og þetta gæti vel verið safnplata frábærs tónlistarmanns - öll lögin eru góð. Vissulega er platan óskaplega löng og lögin mörg hver dálítið keimlík, en ég kvarta ekki. Er hægt að fá of mikið af því góða?

2. Sufjan Stevens - Illinois

Sufjan er hér í fantaformi og slær sjálfum sér við á öllum sviðum - sem er afrek út af fyrir sig. Úr glæsilegum útsetningum Sufjans og frábærum lagasmíðum verður andrúmsloft sem er hálfnapurlegt í allri fegurðinni en samt svo bjartsýnt og uppörvandi að maður tapar sér í eigin höfði. Þessa plötu munu allir fimmtugir menn eiga árið 2030.

1. Edan - Beauty & the Beat

Beauty & the Beat er besta hipphopp plata sem komið hefur út síðan Mos Def og Talib Kweli gáfu út Black Star fyrir sjö árum - ég hika ekkert við að fullyrða það. Edan sækir efnivið í ótrúlegustu tónlist og skapar fyrir vikið stórmerkt verkt sem öllum er hollt að heyra og reyna að skilja. Sækadelían hefur sjaldan verið innleidd jafnvel í nokkra tónlistarstefnu. Hlustið bara á þetta.

Innlendar plötur:

8. Emiliana Torrini - Fisherman's Woman

Ægilega ljúf plata, en tragíkin er aldrei langt undan. Emiliana fer sér í engu óðslega en kemur samt öllum þeim skilaboðum til hlustandans sem nauðsyn krefur. Hún gefur stallsystkinum sínum erlendis ekkert erfitt og þótt platan sé ekki uppfull af slögurum þá skilur hún mann ýmist eftir hugsi eða með bros á vör, allt eftir því hversu mikla athygli maður veitir henni.

7. Hjálmar - Hjálmar

Að mestu sterk plata þótt einstaka slakt lag slæðist með. Sumt, t.d. "Til þín", "Geislinn í vatninu" og "Veglig vefjan", er frábært og skipar sér á topp laga Hjálma. Svo finnst þarna lag eins og "Heim á ný" sem er afspyrnu slakt. Þegar á heildina er litið er þetta samt gríðargott. Hjálmar er besta reggísveit Íslands - ég get svo svarið það.

6. Dr. Spock - Dr. Phil

Óttar Proppé og kompaní skila af sér bara nokkuð góðu rytmapönki. Áreitið er umtalsvert og örugglega síst lýjandi fyrir kollinn á manni. Kannski ekki það sem hentar best í spilarann með lestri jólabókanna en fyrir þá sem hafa gaman af að láta krukka í sér og vilja hafa fyrir hlustuninni má hiklaust mæla með Dr. Phil.

5. Trabant - Emotional

Skelfing skítug og útúrsukkuð rokkdiskóplata en þó glittir í einhverja ósvikna einlægni út úr öllum galsanum. Rassi Prump sýnir úr hverju hann er gerður og leysir alla þá orku sem í honum býr úr læðingi. Það, ásamt faglegri spilamennskunni, veldur því að lög eins og "Pump You Up" og "Emotional Meltdown" eru trúverðug og meira en bara einhvers konar glimmersjúsk.

4. Ég - Plata ársins

Æringjarnir í sveitinni Ég hafa þarna gefið frá sér aðra mjög góða plötu. Þeir eru svolitlir pönkarar í sér og það heyrist vel á óreiðunin í músíkinni þeirra sem er kannski hennar helsti sjarmi. Þetta er þó aðallega stórskemmtilegt og frekar súrt gleðipopprokk og ekki skemmir hversu mjög textarnir afhjúpa hressleika liðsmanna. Mér finnst Skemmtileg lög reyndar betri en Plata ársins stendur henni ekki langt að baki.

3. Benni Hemm Hemm - Benni Hemm Hemm

Benni stimplar sig rækilega inn þetta árið með mjög frambærilegu og artí komfortpoppi sem er kannski ekki minna merkilegt fyrir stórar og vel heppnaðar útsetningar en góðar lagasmíðar. Innihaldið er stundum við það að týnast í umfanginu en það sleppur alltaf fyrir horn. Nick Cave virðist hafa sest að á Hawaii í laginu "Fight" og ráðið sér innfætt brassband, "Beygja og beygja" er stórhættulegt heilalím og textinn við "Sumarnótt" er yfirgengilega góður. Benni verður að halda áfram á réttri braut, þá má búast við fleiri flottum plötum fljótlega.

2. Sigur Rós - Takk...

Jamm og já takk. Sigur Rós þarf ekki að gera jafngóða plötu og Ágætis byrjun til að komast á lista eins og þennan. Enda gerðu þeir það ekki - alls ekki. En platan er hins vegar mjög góð og á skilið mikinn lofsaustur, þótt öllu megi ofgera. Jónsi bregður fyrir sig sæljónskunni stöku sinnum og mætti alveg fara að skipta henni alfarið út fyrir alvöru texta. Platan er hlýjandi og þægileg og það er alltaf jákvætt þegar strákarnir keyra kraftinn og lætin aðeins upp fyrir meðallag.

1. Daníel Ágúst - Swallowed a Star

Daníel Ágúst hefur legið undir feldi undanfarin ár við vinnu á þessari plötu og það hefur greinilega skilað árangri. Daníel er orðinn síðhærður og skeggjaður og töff og tónlistarlegur afrakstur er æðislegur. Ég bjóst satt að segja ekki við svona góðu verki frá Daníel en hann sprengdi allar mínar væntingar til heljar og til baka með sínum dásamlegu strengjum og fagmennsku. Tom Waits semi-tribjútið "The Stingray" er magnað og frábært að heyra hvernig Daníel skiptir gítaleik Marcs Ribot út fyrir strengina sem einkenna alla plötuna. Hann gælir við fusion-djass í "Intersection", flottu seiðandi instrúmentallagi og flíkar röddinni í hinu gæsahúðavaldandi "If You Leave Me Now". Það eina sem mig langar að setja út á er vókal-lúppan í laginu "Nobody Else" sem minnir óþægilega á eitthvað með Moby. Að öllu öðru leyti er þetta frábær plata.

Halelúja.

Feminísk hugleiðing

Getur verið að vegna þess hversu mikið algengara það var (og er enn) að karlmenn væru úti á vinnumarkaðinum en konur, og þá sérstaklega í stjórnunar- og ábyrgðarstöðum, að þeir hafi brugðið fyrir sig frasanum "konan mín" í margra viðurvist eða í fjölmiðlum mun oftar heldur en konur hafa talað um "manninn sinn"? Og getur verið að þetta greipi þá hugmynd enn frekar í undirmeðvitund fólks að konan sé eign karlmannsins, frekar en öfugt?

Bara svona smá pæling í svefnrofunum...

Pæling í svefnþurrð

Getur einhver staðsett það fyrir mig nákvæmlega í tíma hvenær flatskjárinn varð tákngerving neysluhyggjunnar?

Hér sit ég í vinnunni og get ómögulega haldið augunum opnum lengur en tuttugu sekúndur í einu. Ætli það sé ekki best að fara að vinna eitthvað í því...

Svona maður

Ég er einn af þessum sem pöntuðu sér ekki tíma í jólaklippingu einhvern tíma í vor. Ég er bara ekki þannig gerður. Ég réð mig hins vegar í vinnu einmitt á þeim tíma sem ég hefði í raun átt að hefja próflestur. Ég held að þetta sé allt sama heilastöðin.

Blogghetja

Maybe you're a bastard child, you think?
Mom and dad are white and you're dark as ink
Maybe you're Sicilian with a tan
But you hate lasagna and the pizza man

Ég var búinn að gleyma því hvað 1-800 Suicide er gott lag. Gleymi því ekki aftur. Ég lofa.

Kannski ég hendi á ykkur meiri skentlegri músík.

Eruði til í '95 nostalgíu frá helvíti? Muniði ekki eftir Outhere Brothers? Þetta var svo heitt fyrir tíu árum að maður er enn að jafna sig.

Einhvern tíma í vor kemur út platan Return to the Sea með sveit sem ber nafnið The Islands og er nýtt prójekt með Nick Diamonds úr Unicorns í fararbroddi. Hér hafiði lögin Where There's a Will There's a Whalebone og If af þeirri plötu. Merkilega ólíkt - en hvort tveggja flott.

Breti nokkur kallar sig Whitey og gerir eitthvað tölvupopp/indírokk-hæbrid dót. Hann gaf út plötuna The Light at the End of the Tunnel is a Train fyrr á árinu og fékk akkúrat ekki neina umfjöllun neins staðar. Hann hefur sagt í einhverjum þessara örfárra viðtala sem tekin hafa verið við hann að hann hafi áður verið í þekktri breskri hljómsveit en neitar að gefa upp hver sú sveit er. Hann vill ekki að það móti skoðanir fólks á tónlistinni sem hann er að gera núna. Spennó. Ég ætla að leyfa ykkur að heyra lagið Non Stop, sem er töff. Ég vil þakka Dr. Gunna fyrir að spila lag með Whitey í þættinum sínum, Baldri fyrir að hlusta á þáttinn hans Dr. Gunna og láta mig vita að þetta væri áhugavert, mér fyrir að leitast við að útvega mér þetta á ólöglegan hátt og sunafets fyrir að verða við bón minni um að gera þetta aðgengilegt netverjum.

Að lokum fáiði svo lagið Kolly Kibber's Birthday með Julian Cope af plötunni World Shut Your Mouth frá fæðingarári mínu. Er það ímyndun í mér eða er ég alltaf að heyra þetta lag á einhverjum undarlegum stöðum? Kannist þið við að hafa heyrt þetta í sjónvarpinu eða einhvers staðar undanfarið? Þetta er a.m.k. frábært.

Það er annars helst í fréttum að ég er tilnefndur til bloggverðlauna Keipdúnksins árið 2005 sem besti karlbloggarinn. Heiðurinn er slíkur að honum verður ómögulega lýst öðruvísi en myndrænt. Og sjá! Mannkyn féll í stafi:

Maður er að vona að verðlaunaafhendingin verði í ætt við þetta.

Og hey, tékk ðis. Þessi mynd er ekki fabríkeruð að einu eða neinu leyti. Tíu fingur upp til guðs. Já, svo mikið má víst spila solitaire í leiðaköstum að maður rekist á eitthvað skemmtilegt.

Af HH og djöfuls kommunum

"Málið snýst um það, hvort auðjöfrar í Bretlandi geti dregið menn í öðrum löndum fyrir dóm þar, af því að ummæli, sem féllu á Íslandi fyrir mörgum árum um íslenskan mann, séu meiðyrði í Bretlandi, en maðurinn fluttist til Bretlands, löngu eftir að ummælin féllu." (Tekið héðan)

Já, Hannes Hólmsteinn er greinilega hrifinn af kommum, það verður víst ekki tekið af honum. (Fyndni í boði Krumma)

Stjörnukyngir

Daníel Ágúst veit greinilega alveg upp á hár hvað hann er að gera. Hah! Hverjum hefði dottið það í hug í maí árið 1989? Jah, ekki mér að minnsta kosti - enda var ég þá vart talandi með skít í buxunum og upp bakið og í hárinu, á kopp með snuð og pela og smekk og barnamat. Þetta er gull. Já, ég vil sko líkjast Daníel. En hver vill líkjast Rut?

Barnaskapur

Hvað ætli maður megi með réttu kenna foreldrum sínum um margt af því sem manni mislíkar í fari sínu? Mig grunar að ég skorist óþarflega oft undan ábyrgð á sjálfum mér og skelli skuldinni oftar á foreldrin en þau eiga skilið.

Mikið sem mér finnst Jóhanna Vilhjálmsdóttir leiðinleg og erfið sjónvarpskona. Mætir í öll viðtöl í sama þrákelkna stríðshamnum og lætur eins og bjáni. Hún getur ekki einu sinni haldið aftur af sér þegar hún fær Frey Eyjólfsson og Ívar Guðmundsson í létt spjall um gróskuna í íslensku tónlistarlífi - þarf endilega að sauma að þeim í einhverri undarlegri viðleitni til að afhjúpa misskilda eða ímyndaða "galla" á tilnefningum til Íslensku tónlistarverðlaunanna. Eða var hún að ýja að reginhneyksli? Einhverju riggi eða skami? Ég veit það ekki. Efast um að hún hafi haft hugmynd um það sjálf. Hennar eina markmið er bara að vera eins óvægin og hún frekast getur - þjarma að viðmælendunum og stinga upp í þá. Alltaf. Það eru ekki allir viðtalsgestir mættir í opinbera aftöku Jóhanna! Hagaðu þér eins og manneskja.

Þessi færsla fjallaði ekki nokkurn hátt um Vilhjálm Þ. Vilhjálmsson, þótt einhver gæti viljað halda öðru fram. Í alvöru.

Öppdeit

Ég lifði af, ef einhver skyldi vera að farast úr áhyggjum með gyllinæð og iðrasýki og skyrbjúg og glúkósaofnæmi og eitthvað. Það stóð tæpt en reddaðist, eins og svo margt.

Áðan klóraði ég stærðarinnar gat á eigið hold. Hvert í andskotanum stefni ég ef ég ekki get ekki einu sinni hamið mína eigin morðóðu fingur? Mér er að blæða út og puttinn á mér er dreyrrauður alveg upp að efstu kjúku - bráðum drukkna ég í eigin vessum. Það væri verra, svona rétt fyrir jól.

Ég man að einu sinni, þegar ég var miklu minni og heimskari en ég er í dag - vil ég meina, þá klóraði mamma mín mig í handarbakið. Það var ekki viljandi gert en ég man að í örskotsstundu var ég á þeirri skoðun að móðir mín væri kannski ekki öll þar sem hún væri séð - að hún væri ill og hennar eini tilgangur á þessari jörð væri að tortíma mér, eða að minnsta kosti að gera mér lífið svo óbærilegt að ég tortímdi mér sjálfur. Mæður leggja jú ekki ekki hendur á börnin sín, ekki óvart heldur. Það er harðbannað samkvæmt einhverjum þýskum uppeldis- og kennslufræðibókum, og lögunum. Ég fyrirgaf henni furðufljótt, allt of fljótt segja kannski sumir. Þetta var tilræði. Innan örfárra mínútna gat ég vel horft framan í móður mína aftur án þess að sjá þar augnatillit einhvers sem vildi mig feigan. Enda var hún þá búin að setja á mig plástur, sem hún hefði líklega ekki gert ef hún hefði ætlað að myrða mig. Þá hefði hún farið og fengið sér kók og lesið Moggann og látið mér blæða út, eins og mér er að gera núna. Ég efast um að hún muni þetta, en ég var með ör á handarbakinu í nokkur ár á eftir. Það er horfið núna, því miður. Þetta var flott ör.