Haraldur Örn Ólafsson pólfari mætti í Spegilinn í gær og tjáði sig um öra bráðnun íssins á norðupólnum. Það finnst mér ógeðslega fyndið. Dáldið eins og að fá Kristin Björnsson í spjall um breytt veðurfar í Ölpunum.

Alltaf þegar ég heyri orðið pólfari þá hugsa ég um bólfarir. Þarfnast ég hjálpar?

Ef eitthvað er að marka kómentin við síðustu færslu (ég neyðist eiginlega til að gera ráð fyrir að svo sé, ég hef engin önnur viðmið...ég lifi í gegnum kóment) þá voru lesendur ekki á eitt sáttir við staðreyndirnar sem ég tiltók þar um sjálfan mig (að undirlagi annarra hnýsinna gæjuperra, ég bað ekki um þetta, svo það sé á hreinu). Þeir sem dirfðust að efast um sannleiksgildi þeirra, ýjuðu að því að ég væri hraðlyginn svíðingur og ómenni, svertu mannorð mitt og hötuðu á mig, þeir eru í fyrsta lagi ósvífnir fávitar sem kunna ekki að skammast sín og ætti að velta tjörguðum upp úr heysátu og hengja síðan öfuga í næsta tré, en þeir höfðu líka hárrétt fyrir sér, því "staðreyndirnar" voru jú rótspunnin haugalygi, allar sem ein. Haha, djóks on jú, sökkers.

Það sem mér finnst fyndið, eða leiðinlegt, kannski meira leiðinlegt, allt að því sorglegt jafnvel, er að flestir þeir sem ekki voru sannfærðir um sannsögli mína hafi hnotið um fimmtu staðreyndina, þá að ég hafi skokkað reglulega. Enginn setti spurningarmerki við það að samskipti mín og fjölskyldu minnar væru svo slæm að ég opinberaði sjónræna fötlun á bloggsíðu áður en ég segði þeim frá henni. Enginn sá hjá sér ástæðu til að efast um afbrigðilega sokkafælni eða mjög óeðlilega drykkjarvendni. Nei, þessu trúir fólk upp á mig. Eins og ég sé eitthvað viðundur. En það að ég hafi stundað heilbrigða líkamsrækt skipulega á löngu tímabili, það finnst ykkur fráleitt. Er ég eitthvað letidýr í augum lesenda? Nenni ég ekki að hreyfa mig? Ég hefði alveg getað hlaupið þetta...daglega þess vegna. Ég bara gerði það ekki. Og svona ykkur að segja, þá hreyfi ég mig fullt. Ég geng alltaf a.m.k. annað hvort í skólann eða heim þaðan, oft hvort tveggja, léttklæddur í vonskuveðri og viðbjóði og ber mig bara vel. Sú leið er býsna löng get ég sagt ykkur. Einhverjir 3,5 kílómetrar. Ætli ég gangi þessa leið ekki átta sinnum í viku, svona að meðaltali. Það gerir 28 þúsund metra á viku, fjögurþúsund metra að meðaltali á dag. Og ég geng hratt, það geta allir vottað fyrir sem hafa gengið með mér lengri leiðir. Finnst ykkur þetta jafn fáránlegt núna? Ha? Er það jafn útúrheiminum absúrd pæling að Stígur Helgason geti hugsanlega hafa stundað skipulagða líkamsrækt einhvern tíma í fyrndinni? Kannski var það skipulagið sem fór með þetta...hef aldrei verið sterkur í því...og það er kannski á allra vitorði. Staðreyndin um Harrison Ford glápið kemst líklega næst sannleikanum, en mér telst til að ég hafi ekki séð nema fjórar heilar myndir með kallinum í aðalrullunni (ég lít ekki svo á að Ford sé í aðalhlutverki í Star Wars en ef einhver er á öðru máli þá er mér alveg sama).

Nú ætla ég að friða samviskuna og birta fimm sannar staðreyndir um sjálfan mig, því annað fyndist mér ósanngjarnt, ekki gagnvart ykkur, mig varðar ekkert um ykkur, heldur gagnvart sjálfum mér. Ég vil ekki svíkja sjálfan mig, því þá fyrst gæti ég engum treyst.

1. Ég hef sennilega lesið mun fleiri blaðsíður af efni eftir René Goscinny en Halldór Kiljan Laxness. (Þetta er reyndar bara ágiskun, og mjög rökrétt og nákvæm sem slík, en ekki byggt á viðurkenndum rannsóknum. Ég hef ekki tíma í slíkt.) Mér helst almennt mjög illa á lestri og það heyrir til tíðinda að mér takist að ljúka heilli bók. Ég kenni athyglisbresti um. Mér finnst líka leiðinlegt þegar sjálfskipaðir kúltúrbjánar blása upp bækur sem eitthvað æðra form literatúrs og lista. Ég hef akkúrat ekki neitt á móti bókum og vildi óska þess að ég hefði eirð í mér til að lesa miklu meira en ég geri, því mér skilst, og ég veit, að það eru til ógrynni góðra bóka (þó ekkert á við þær slæmu), en ég neita því að tíma mínum sé verr varið í að horfa á góðar kvikmyndir eða hlusta á góða tónlist en að lesa góðar bækur. Þið megið svo bara hafa hvaða skoðun á því sem ykkur sýnist.

2. Mér þykir bjór yfirleitt ekkert mjög bragðgóður fyrr en ég er búinn með svona einn. (Frá hvoru tveggja eru þó undantekningar sem yfirleitt stafa af gæðum bjórsins eða ástandi mínu, hvort sem er líkamlegu eða andlegu.) Einhvers staðar í kringum eins bjórs markið gerist eitthvað sem veldur því að bragðlaukarnir taka stakkaskiptum. Þannig að þið skuluð ekki bjóða mér bjór nema þið hafið í hyggju að bjóða mér annan, annars nýt ég drykkjunnar ekki.

3. Þann níunda nóvember árið 1989 féll Berlínarmúrinn. Þá var ég búsettur í Berlín og átti þennan umrædda dag fimm ára afmæli. Þessari staðreynd hef ég mjög gaman af að segja frá, kannski of gaman, enda þykir mér hún mjög merkileg. Þessi dagur er mér mjög minnistæður, ekki vegna falls múrsins, það mál fór algjörlega framhjá mér (ég var enda ekkert sérlega þenkjandi á þessum aldri, bara barn og heimskur eftir því), heldur vegna Playmokastalans sem ég fékk í afmælisgjöf frá foreldrum mínum. Það er mér enn í fersku minni þegar ég vaknaði og hann blasti við mér. Ég var líklega eina manneskjan í heiminum sem fannst afmælið mitt merkilegasti viðburður þessa dags. Það er synd, því kastalinn var flottur.

4. Ég hef ótrúlegt minni á nöfn og andlit, aðallega í samhengi hvort við annað. Ef ég ákveð að muna fullt nafn einhvers þá líður það mér seint úr minni. Andlitin man ég sem svipi, ef einhver skilur hvert ég er að fara. Ég man engin smáatriði úr andlitum fólks, bara heildarsvipinn. Að sjálfum mér og foreldrum mínum undanskildum þá get ég aðspurður ekki sagt til um augnlit einnar einustu manneskju í heiminum, ekki einu sinni systra minna, svona sem dæmi. Ég tek ekki eftir svoleiðis hlutum. Ég kenni m.a. þessu um takmarkaða teiknihæfileika mína. Nöfnin festi ég í minninu að mestu eftir hljómfallinu, þannig man ég hin ýmsu nöfn sem ég hef heyrt án þess að vita hver ber þau, kannski vegna þess að ég hef aldrei séð andlitið sem fylgir.

5. Ég er forfallinn internetfíkill. Öllum þeim tíma sem ég hef aflögu eyði ég í ráp um vefinn og í þau fáu skipti sem ég er netsambandslaus í lengri tíma (=nokkrir klukkutímar) fæ ég fráhvarfseinkenni sem lýsa sér í algjöru eirðarleysi sem aftur leiðir af sér labb í hringi um íbúðina, sætindaát og svefn. (Athugið að þetta á bara við þegar ég er heima). Eru ekki til einhver meðferðarúrræði?

Ding dong!

Bloggheimur getur tekið gleði sína á ný því Krummi er risinn úr bloggrekkjunni. Hann hefur gert það að einu sinna fyrstu verka eftir svefninn að klukka mig, typpalingurinn atarna. Það þýðir að ég þarf að hripa niður fyrir ykkur fimm staðreyndir um sjálfan mig. Hefst þá talningin:

1. Ég er löglega litblindur og á afskaplega erfitt með að greina á milli rauðs og græns litar. Þetta vita einungis örfáir aðilar, þeirra á meðal er fjölskylda mín ekki.

2. Fram að átta ára aldri neitaði ég að drekka nokkuð annað en mjólk. Ég fúlsaði við vatni, þótti það vont, að ég tali nú ekki um gosdrykki eða ávaxtasafa. Allt breyttist þetta til verri vegar í jólamatnum árið 1992 þegar ég, öllum að óvörum, hóf glas fullt af maltöli á loft og þambaði af mikilli áfergju.

3. Mér finnast sokkar skelfilega óþægilegir og forðast það eftir fremsta megni að klæðast þeim. Einu skiptin sem ég fer í sokka innanundir skó er þegar ég get búist við því að þurfa einhvers staðar að fara úr skónum. Eftir áralanga þjálfun er ég orðinn mjög fær í að meta hvenær slíkt gæti mögulega gerst og haga sokkun minni eftir því, með lygilegum árangri.

4. Ég hef aldrei séð heila kvikmynd með Harrison Ford í aðalhlutverki.

5. Frá því um vorið 1999 og fram til loka júní árið 2004 skokkaði ég fimm kílómetra fjóra daga í viku hverri. Þetta þorði ég ekki nokkrum manni að segja af ótta við að vera kallaður heilsufrík.

Og hafiði það.

Fæ ég olé?

Hvernig er það...?

Skiptir fjölskylda Halldórs Laxness eingöngu við menn sem deila með skáldinu skírnarnafni?

Aumingja Kate Moss

Ég sé fram á allsherjaratvinnuleysi í fyrirsætuheiminum þegar kompaníin átta sig á því að öll módelin eru á kókaíni. Alltaf.

Fyndið?

Smá gagnrýni á tvo íslenska gamanþætti sem báðir voru á dagskrá laugardagskvöldið 17. september:

Stelpurnar: Mér finnst þetta ekki fyndinn þáttur. Gengur að mestu út á að vera vúlgar og dónalegur og skortir allt sem getur kallast kómískt tæming. Jújú, Brynhildur Guðjónsdóttir er voða flink að tala ensku, breska öpperklasstíkin er frábær karakter og það er meira að segja löngu orðið tímabært að grínast með húsdýragarðinn, en það atriði er samt lýsandi fyrir það hvað þennan þátt vantar. Það er líklega með ráðum gert sem Óskar og leikararnir forðast allt sem heitið getur punchline, en þau fara bara aðeins of langt með það. Ég er ekki að biðja um neinar línur, en það verður að vera eitthvað punch! Þetta eru ekkert nema einhver kómísk settöpp sem renna út í sandinn. Tvær miðaldra frýr að tala um typpi er ekkert fyndið. Það er ekkert fyndið þegar Brynhildur Guðjóns laumar skilaboðum í lagatexta, sama þótt hún syngi ágætlega. Mér finnst Nína Dögg að leika heimska ljósku ekkert sérlega fyndið heldur. Reyndar er slísí gaur að bjóða kynlífsþjónustu í Fjölskyldugarðinum frekar fyndið konsept, svona þegar maður pælir í því, en það fellur flatt í þessum þætti. Það eina sem mér fannst mjög fyndið var króníska tennisolnbogadíagnósan. Það er rosa gott djók að ætla að lækna öll mein með teygjubindi.

Spaugstofan: Þessi þáttur var ekkert sérlega fyndinn heldur, en þó skárri en Stelpurnar. Byrjum á því sem klikkaði. Árni Johnsen barði fullt af tónlistarmönnum og það var ekki fyndið. Það hefði verið hægt að gera meira með það djók, auk þess sem Pálmi er lélegur Árni. Það er ekkert fyndið við íbúðarhús á flugbraut. Ég skildi nú bara einfaldlega ekki djókið með Davíð að fá persónulegt debetkort frá Halldóri...rosa misheppnað. Geir H. Haarde í vandræðum með bankaviðskipti = Ekki fyndið. Örn Árnason er reyndar frekar fyndinn sem Geir H. Haarde, en maður hlær bara í tvær sekúndur að því. Hátæknisjúkrahússbrandarinn var allt of langur og allt of lítið fyndinn. Það er alveg hægt að gera mjög fyndna hluti við svona myndbrot úr Kastljósi, en þeir gerðu það ekki. Fólk í fótbolta að trufla bankaviðskipti hefði verið djöfull gott 10 sekúndna djók, en þeir klúðruðu því algjörlega með því að draga Björgólf inn í þetta. Ragnar Reykás á Hvannadalshnúki var svo stjarnfræðilega langt frá því að vera fyndið að það var bara óþolandi...líklega versti brandari kvöldsins. Þeir þurfa að fara að leggja Reykásnum, það eru komin tíu ár síðan hann var síðast fyndinn. Förum þá yfir í jákvæðari sálma. Ófeigur er mjög góð týpa og hinn fréttamaðurinn hans Arnar líka. Það var samt afskaplega skammgóður vermir. Gísli Marteinn að ljúga upp á sjálfan sig prófgráðum og embættum var frekar gott. Svo er Siggi líka alltaf góður sem Grani. Pælingar var nýr liður sem ég bind miklar vonir við, jafnvel þótt bara einn og einn heppnist vel. Í kvöld var þó ekki nema ein pælingin mjög góð. Best að ég skrifi hana bara upp:

Ég er stundum að pæla...eins og til dæmis í sambandi við hesta. Sko, ef maður dettur af hestbaki þá á maður að drífa sig strax á bak aftur. En ef hesturinn er nú búinn að ákveða að ef einhver drífur sig strax á bak honum aftur þá ætli hann að kasta honum strax af baki aftur? Er maður þá ekki lentur í vítahring?

Þetta fannst mér svo súrt að ég hló dátt. Smá Þorsteinn Guðmundsson í þessu. Nú, Björn Bjarnason í prufu hjá Eastwood slapp fyrir horn og sömuleiðis flissaði ég a.m.k. í huganum yfir mótmælendunum sem hlekkjuðu sig við verkamennina. Ég gat brosað aðeins yfir rykföllnu aflóga pólitíkusunum í bankastjórakompunni en þeim tókst samt eiginlega að skemma það með einhverju vondu beinagrindardjóki. Besta atriði kvöldsins var samt hreinræktaður performanssigur sem sannaði það hversu mikilvægt það er að láta góða leikara leika góðar persónur ef atriði á að vera fyndið. Konseptið, níðþröngu rjúpnaveiðiskilyrðin, var í besta falli eitthvað til að flissa aðeins að, en karakterinn sem Siggi Sigurjóns bjó til var bara svo makalaust skemmtilegur að atriðið varð mjög fyndið.

Þetta drasl bliknar samt svo rosalega í samanburði við Arrested Development að það tekur því eiginlega ekki að nefna það. Arrested Development eru fyndnustu sjónvarpsþættir allra tíma, og já, ég hef séð alla þá gamanþætti sem nöfnum tjáir að nefna...hvort sem þeir heita Office, Scrubs, Black Adder, Family Guy, Friends, Seinfeld, Monty Python, Simpsons, Da Ali G Show, Fawlty Towers, Yes Minister, M*A*S*H, Coupling, Fóstbræður, Cheers, Frasier, Chappelle's Show eða I'm Alan Partridge. Arrested Development toppar þetta allt. Og því verður ekkert haggað.

Stjörnuhrap

Britney Spears er búin að ala barn og það þótti varla fréttnæmt. Stærstur hluti neysluóðra íbúa vesturlanda veit örugglega ekki einu sinni af því. Einhvern tíma hefði nú verið gert öllu meira veður út af þessu. En það hlaut auðvitað að koma að því frægðarsól Britneyjar myndi setjast, því eitt sinn verða jú allir menn að deyja og eftir bjartan daginn kemur nótt. Eða svo segir Villi Vill a.m.k...og tæpast lýgur hann.

Internet Explorer er eitthvað í nöp við línkana mína, neitar að birta þá hér til hliðar og raðar þeim frekar upp einhvers staðar neðst í rassgati. Mér er vel kunnugt um þetta vandamál en mér er líka alveg sama og ég hef ekki í hyggju að lagfæra það. Það eiga hvort eð er allir að vera löngu búnir að setja antíkið á ís og uppfæra í eitthvað ferskara. Ykkur sem neyðist til að nota IE, í skólanum eða annars staðar, er engin vorkunn að ferðast alla leið suður eftir síðunni til að skoða þá.

Það er alltaf rok á þessu landi. Reyndar er lygnt svona samanlagt sextíu klukkutíma á ári, en þá er líka alltaf rigning, nema í svona fimmtán tíma. Fimm þeirra eru um miðja nótt, hina tíu nota Íslendingar í að éta ís berir að ofan í stuttbuxum og sandölum. Þá halda þeir að þeir séu í útlöndum.

Þetta eru hávísindalegar niðurstöður ónefndrar rannsóknar sem enginn má vefengja.

Músík?

Einhvern tíma á næstu vikum mun koma út tribjút plata þar sem listamenn á borð við The Magic Numbers, Sufjan Stevens, Micah P. Hinson, Engineers og Adem kóvera lög eftir Buckley feðga. Platan er reyndar nauðaómerkileg, en framtakið er lofsvert.

Mig langar að sjá Clap Your Hands Say Yeah, Fiery Furnaces, Perceptionists og Architecture in Helsinki á Airwaves, í það minnsta. Og svo auðvitað alla Íslendingana. Alla.

Thee More Shallows - More Deep Cuts. Góóóð plaaaata.

Hvað kallast það þegar maður sefur talsvert lengur en maður hafði ætlað sér án þess þó að missa af nokkru eða verða seinn í nokkurn skapaðan hlut? Hefur maður þá sofið yfir sig?

Mér finnst Jennifer Garner ekkert sæt og af því leiðir að samband hennar og Ben Affleck er viðurstyggð og ætti að fordæma hvarvetna...

Hvílík snilld!

Ímyndarhönnuðir Gísla Marteins Baldurssonar eru greinilega þeir færustu í bransanum. Hvernig selur maður mann með barnsrass í andlitinu? Jú, með því að mynda hann með vart greinanlegan ársuppsafnaðan fævóklokksjadó og nota afraksturinn á allt kynningarefni. Þetta er svo traust pæling að ég á ekki orð til að lýsa því...

Ég þorði varla að renna í gegnum Fréttablaðið áðan af ótta við að finna þar þriðja fimm stjarna dóminn um nýútkomna plötu Sigur Rósar undir fyrirsögninni Sömuleiðis! í blaðinu var aftur engan dóm að finna og greinilegt að Bigginn og félagar eru ekki eins vel með á nótunum og kollegar þeirra í Kringlunni annars vegar og í sama húsi hins vegar. Ég bíð samt enn milli vonar og ótta eftir fyrirsögninni þeirra...

PS: Michael Bolton er á leið til landsins. Hann ætlar að halda tónleika. Í Laugardalshöll. Miðinn kostar litlar 5900 krónur. Já, fimmþúsundogníuhundruð. Er ekki í lagi með fólk? Tónleikahaldarar farnir að éta heimskupillur? Hlustar einhver á Michael Bolton? Mig langar að biðja alla þá sem lesa þetta og annað hvort ætla sjálfir á þessa tónleika eða þekkja einhvern sem gæti hugsanlega endað þar viljandi eða óviljandi að láta vita með kommenti.

Svo þarf ég pottþétt að éta þetta allt ofan í mig þegar Boltoninn slær í gegn fyrir fullu húsi og fær fimm stjarna gagnrýni í öllum dagblöðum undir fyrirsögninni Sömuleiðis!

Ég var ekki alveg klár á því í hvaða stofu fyrirlesturinn var sem ég átti að sækja kl. 8:15 í morgun, svo ég ákvað að mæta ekkert í hann. Það lengdi gatið í töflunni minni um 70 mínútur, úr sex klukkustundum og 40 mínútum í sjö klukkustundir og 50 mínútur. Þessar 70 mínútur hefði ég t.d. getað nýtt í að horfa á einn þátt af 70 mínútum, en ég gerði það ekki.

Núna veit ég hins vegar að ég á að mæta í stofu 225 í Aðalbyggingu fyrst á mánudagsmorgnum.

Ástandið lét mig ganga á bak orða minna. Það vill gera það, ástandið.

Af mér er fátt að frétta. Fyrir ríflega viku þreytti ég próf í heimspekilegum forspjallsvísindum (ég er mjög mótfallinn því að kalla þennan kúrs fýluna, vegna þess að mér þykir það heiti engan veginn lýsa leiðindum hans nægilega. Heimspekileg forspjallsvísindi kemst mun nær því.) Ég var sama og ekkert lesinn en ef ég miða við tölfræði niðurstaðna sama prófs síðan í vor þarf ég varla að örvænta um of. Á föstudaginn ætla ég að mæta í kennslustundir, kynna Mími fyrir nýnemum íslenskuskorar og dilla mér við fagra tóna Franz nokkurs Ferdinands. Það er óskandi að þetta verði allt jafn skemmtilegt. Síðan tekur við hark á öllum vígstöðvum og það dugar víst ekki að ríghalda sér bara fast og loka augunum. Sú tíð er liðin. Neinei, þetta verður ljúf sigling. Ljúf sem lamb á teini. Væntið tíðinda. Eða eitthvað.

Heykvíslarliðar fara ósjaldan offari í einkunnagjöfum og nýjasta dæmi þess er rimdjobbið sem þeir veita Kanye West fyrir nýju plötuna hans. Svosem massafín plata, en menn verða að læra að slaka aaaaðeins á stinningunni áður en þeir setjast við skriftir, annars mega þeir eiga á hættu pungspörk í formi álitshnekkja.

Þreytt umræðuefni fjölmiðla:

-Deilan í Garðasókn. Er í alvörunni einhverjum ekki sama um þetta kjaftæði? Þetta mál sýnir óþægilega skýrt hvað mannskepnan er pathetic og leiðinlegt dýr. Óþolandi að fjölmiðlar skuli gera þessu fólki til geðs að taka svona vitleysu til umfjöllunar.
-Borgarstjórnarkosningarnar. Kommon.
-Golf.


Ég ligg undir ámælum lesenda fyrir slóðahátt, trassaskap og hvaðeina. Fólkið kallar á tónlist og tónlist skal það fá! Þrjú nýleg, þrjú eldri. Það ætti að vera feikinógur skammtur í bili, gammarnir ykkar. Byrjum á þessum nýju...

Síðan nýja New Pornographers platan, Twin Cinema, rataði á diskinn minn um miðjan júní hef ég misþyrmt henni frekar illa. Þeir sem kannast við rauðhausinn A.C. Newman gætu haft gaman af því að vita að hann er liðsmaður New Pornographers, en hann gaf út The Slow Wonder í fyrra, sem var flott plata. Ég hef lýst þessari nýju plötu, Twin Cinema, sem blöndu af Queens of the Stone Age og Fiery Furnaces...hvort einhver annar heyrir það er annað mál, en mér finnst það skemmtilega obskjúr pæling. Það eru fjölmörg lög á þessari plötu þess verð að fá pláss hérna, en ég held ég velji bara titillag hennar, Twin Cinema. Fíla'ða vel.

Næsta lag er af plötu sem kemur út 10. október næstkomandi og er samstarfsverkefni MF Doom, heitasta gæjans í hipphoppinu í dag, og DJ Dangermouse, þess sem tók við af Dan the Automator sem pródúser Gorillaz og öðlaðist frægð og frama þegar hann bræddi saman Hvíta albúm Bítlanna og Svarta albúm Jay-Z og kallaði Gráa albúmið. Saman kalla þeir sig Dangerdoom og lagið sem þið fáið að heyra heitir Old School og er snartryllt, ekki síst vegna þátttöku Talib Kweli sem skilar jafnvel meiru en maður á að búast við af honum, og þá er mikið sagt.

Þriðja lagið er eitt tveggja eða þriggja mjög góðra laga á annars sæmilega heppnaðri breiðskífu sveitarinnar Wolf Parade, Apologies (mun betri Úlfaplata frá þessu ári er platan Wind in the Wires með Patrick Wolf, en það er önnur saga...). Lagið heitir You Are A Runner And I Am My Father's Son, hefur eitthvað sem ég elska...og já...óþarfi að orðlengja um það.

Slengjum okkur yfir í þau gömlu...

Fyrsta lagið kemur frá ástralska indöstríalguðinum Jim Thirlwell, betur þekktum sem Foetus. Lagið er af meistaraverkinu hans, Nail, frá árinu 1985, plötu sem ég kýs að kalla eina bestu plötu sem ég hef heyrt. Besta plata 9. áratugarins, þar hafiði það. Lagið heitir Descent Into The Inferno og er frábært, eins og allt annað á þessari magnþrungnu plötu (þið afsakið þetta asnalega lýsingarorð, en aldrei þessu vant á það mjög vel við).

Næsta lag er líka frá 9. tuginum en ólíkt meira popp. Lagið er með Andy Partridge og félögum í XTC, kom út á plötunni Skylarking árið 1986 og heitir 1000 Umbrellas. Platan er góð og þá sérstaklega þetta lag. Ég er svakalega hrifinn af þessu.

Síðasta lagið að þessu sinni er jafnframt það besta. Ég ætla að ganga svo langt að segja það næstbesta lag sem ég hef á ævi minni heyrt, á eftir Heroin með Velvet Underground. Það er engin smásmíði, heilar nítján mínútur að lengd, og lesendum er óheimilt að finnast það ekki gott. Það heitir Moon In June, er með Canterburysveitinni The Soft Machine, besta proggrokk bandinu, og er að finna á fjögurra laga plötunni Third frá árinu 1970. Þá hafði Kevin Ayers yfirgefið sveitina og Robert Wyatt tekið algerlega við stjórnartaumunum, og það leynir sér ekki. Lagið er af svipuðum meiði og það sem má heyra á sólóplötu Wyatts frá 1974, Rock Bottom. Djassskotið og vel sækað, eins og það gerist allra best. Svo er það ekki til að spilla fyrir hvað Wyatt syngur vel, þrátt fyrir að hann, get this, trommi á meðan, álíka vel. Ekki algeng blanda það. Frekar mikil upplifun að sjá það læv, að mér skilst. Þekki það ekki af raun, því miður.

Þið getið fundið lögin efst til hægri, fyrir ofan línkana. Þeir sem eiga í erfiðleikum eftir þessar leiðbeiningar eiga ekki skilið að heyra þetta.

Njótið heil.