Ég er hættur að vinna. Það er glitrandi spik. Meira á eftir, ef þið þorið.

Einhvern tíma í fjarlægri (eða hvað?) framtíð munu frjálsar íþróttir hætta að vera spennandi. Og hvaðan gríp ég þessa fullyrðingu? Jú, sjáið til:

Því hljóta að vera einhver takmörk sett hversu hátt eða langt menn geta stokkið, hversu hratt þeir geta hlaupið og hversu langt þeir geta kastað. Ef svo væri ekki þá kæmi óumflýjanlega að því að hástökkvarinn stykki í loft upp og kæmi ekkert aftur, að spretthlauparinn færðist milli staða á ógreinanlega skömmum tíma og að spjót, kringlur og kúlur flygju að eilífu um himinhvolfið, hring eftir hring, fuglum og öðrum flygildum til mikilla óþæginda. Og jafnvel þá hefðum við náð ákveðnum endapunkti.

Ef við kjósum hins vegar að fara skynsemisleiðina og hugsa rökrétt þá sjáum við að þetta er ósennilegt. Líklegra er að menn muni halda áfram að slá met um aldur og ævi en að metin verði sífellt smávægilegri og ómerkilegri og að endingu muni fólk hætta að nenna að skrá þau, eða yfirleitt fylgjast með þeim. Hver hefði áhuga á að sjá Bimkubwa Asabi frá Kenýu bæta heimsmetið í 10 kílómetrum um fjóra milljónustu úr sekúndu? Myndi einhver missa sig í hamingju þegar Króatinn Ljubomir Radomirovic kastaði spjótinu sínu 18 nanómetrum lengra en Kauko Pulkkinen hafði gert sex árum áður? Myndi einhver nenna að mæla þessar tölur? Myndi einhver nenna að keppa að slíkum metum? Ég ætla að leyfa mér að efast um það.

Hitt er aftur annað mál að frjálsar íþróttir koma til með að missa allt sitt afþreyingargildi löngu fyrr. Það mun gerast um það leyti sem Sigurbjörn Árni Arngrímsson lýsandi á RÚV gefur upp öndina. Þann dag ætla ég að klæðast svörtu og hlaupa rauður og þrútinn um götur borgarinnar, æpandi og gargandi mannmorðshátt honum til heiðurs. Gefið að ég lifi hann.

Ég er á því að Samtök herstöðvaandstæðinga geti farið að slíðra skiltin. Þeim væri miklu nær að kippa með sér poka af Stjörnupoppi, hoppa upp í bíl, koma við í Rúmfatalagernum og fjárfesta í eins og einum góðum klappstól (jafnvel með sólhlíf, ef ske kynni að það myndi rigna), bruna svo rakleiðis til Keflavíkur, fletta stólnum í sundur á einhverjum príma-hól, koma sér svo vel fyrir og fylgjast með þessu sjónarspili náttúrunnar úr hæfilegri fjarlægð. Hættan ætti að vera hverfandi á meðan þessu er haldið í búri.

Spurningin er bara hvort þeir nái í Rúmfatalagerinn á meðan það er enn einhver eftir á lífi suður frá.

Ég myndi segja margt, gæfist mér tími. Eða eitthvað þaðanaf nytsamlegra. Það er nefnilega margt mikilvægara en tíminn.

Ég vildi að ég væri búinn að smíða eitt, því þá væri ég, eins og áttræði smástrákurinn segir, með annað í bígerð. Ég væri búinn að þaulskipuleggja bréfaskipti mín við Hasselhoff og Vanilla Winkle. Ég væri búinn að skipuleggja það að bjóða þeim að taka saman númer í afmælisveislu ellefu ára fanatísks sonar míns, gegn sögulegri greiðslu. Ég væri nefnilega búinn að skipuleggja það að villa á mér heimildir; verða nýríkur kaupsýslumaður, á pappírunum það er. Svo kæmu þeir kannski. Vissu ekki hvaðan á þá stæði veðrið. Það er nefnilega ómögulegt að segja til um það á þessu landi. Þetta hefði ég í bígerð. En ég er ekki búinn með eitt. Né neitt.

Só bí itt.

Ég stend mig stundum að því að velta fyrir mér hvort allir séu ekki, þegar allt kemur til alls, innst inni, alveg nákvæmlega eins. Hvort allir hafi ekki í raun sömu skoðanir á öllu, líði ekki í raun alveg eins við sömu aðstæður, og hvort allt annað, öll frávik, séu, í raun, nokkuð annað en uppgerð.