Það jafnast fátt á við að mæta á völlinn og sjá Hlíðarendapilta kjöldraga stórveldið úr vestri. Algjör lúxus.

Af hverju er Eiríkur Jónsson svona siðblindur og firrtur? Hann ber firringuna reyndar skemmtilega utan á sér. Má eiga það...

Nú er það svart maður...

Kann einhver skýringu á þessu? Ég er fresh out.

Ég hef ákveðið að bjóða lesendum reglulega að sækja sér og njóta hluta þeirrar tónlistar sem ég hlusta hvað mest á. Tvö lög í einu, eitt í nýrri kantinum og annað eldra, á svona þriggja til fjögurra daga fresti. Þetta gæti gefið ykkur skýrari mynd af hugarástandi mínu, ef það hljómar spennó. Veit svosem ekki af hverju það ætti að gera það...

Byrjum bara á lögunum Chicago af Illinois (eða Come on feel the Illinoise eins og hún heitir víst), nýju plötunni hans Sufjan Stevens, ooog Cyprus Avenue af Astral Weeks hans Van Morrison frá 1968, sem er einmitt einhver allra besta hljómplata sem nokkurn tíma hefur verið gefin út. Það skiptir ekki nokkru máli hvaða lag ég vel af þeirri plötu, þau eru öll stórkostleg, en Cyprus Avenue er það...það er svona tiltölulega þekkt, en þó ekki á við Sweet Thing. Góður balans bara. Astral Weeks þurfa allir að eiga. Betri plata en Moondance, og þá er mikið sagt.

Njótið.

Fólk sem mætir á Devito's klukkan hálf sex aðfaranótt sunnudags, kaupir sér sneið eða tvær og kvartar svo sáran yfir hitastigi matvælanna sem það keypti...það fólk ætti bara að halda sig heima. Ölstofan er pleis fyrir plebeia og lesbískar húsmæður. Nú ætla ég að sofa úr mér...

Sufjaaaan! Suuuuufjaaan!

Ég elskaði ekki Greetings from Michigan eins og meirihluti heimsbyggðarinnar gerði. Mér fannst hún góð, jafnvel mjög góð, en ég var ekkert dolfallinn. Illinois aftur á móti. Vá. Úff púff. Fáránleg plata. Gjörsamlega riddikjúluslí góð. Edan, Eels og Sufjan eru topp 3 það sem af er árinu. Chicago og Jacksonville eru bestu lögin hans hingað til. Ég get ekki beðið eftir næstu 48 plötum.

Biðst annars forláts á bloggleysi. Mig grunar að heilahimnan á mér sé umlukin þykku steinrykslagi. Í dag grét ég ósjálfráðum gráum tárum sem seytluðu niður eftir vöngunum og blönduðust blóðtaumunum úr nefinu á mér. Þetta getur ekki verið hollt. Ég sé Alfreð Þorsteinsson fyrir mér, beran að ofan í vaðmálsleggings, með bífurnar á kafi í babyoil og kúbverskan í munnvikinu, starandi á mig trylltum augum niður úr penthousesvítunni á toppi múltímilljarða króna Star Trek mannvirkisins síns. Og hann hlær. Milli þess sem hann þreifar á fáklæddum riturum, rauðklæddum pikkólóum og öðrum missmekklega klæddum starfsmönnum Orkuveitunnar þá hlær hann. Gefur sér aðeins tíma til að skipta um golfkennslumyndband og opna næstu hnetusmjörskrukku. Ef hann væri ekki orðinn of feitur myndi hann benda. Þess í stað hlær hann bara meira.

Af hverju syngur John Fogerty alltaf eins og hann sé að skíta? Frekar leiðinlegt. Ekki bara fyrir hann.

Jæja, hann viðurkennir það þó sjálfur. Gott að vita. Hvað er maðurinn samt að dóla sér í handritaskrifum vitandi sem er að hann er ófær um að gera það almennilega? Annars tekst Maddox eins og ævinlega að koma orðum að þessu betur en flestir, enda hugsanlega einn þriggja fyndnustu manna jarðar (ásamt Will Ferrell og Eddie Izzard). Hann fer auðvitað yfir strikið þarna eins og hans er von og vísa og þó ég sé kannski ekki sammála honum um ömurleika þessarar myndar þá er þetta alls ekki fjarri lagi.

Speaking of, that reminds me of the character "General Grievous" a bad guy so sinister, his very name stands for PAIN AND SUFFERING. Nice job assholes. Tired of thinking up awesome names like "Lord Dooku" and "Nute Gunray" for your bad guys? Why not just call all your characters "Evil" and "Bad" next time? All Grievous needed was a monocle, and a large black moustache that he could twirl as he cackled "I'll get you, if it's the last thing I do!"

Mr. & Mrs. Smith er undarleg kvikmynd. Mjög. Ég get ekki kallað söguþráðinn vondan. Til þess að söguþráður geti kallast vondur þarf hann að vera til staðar. Myndin deilir þessu söguþráðarleysissérkenni með annarri mynd sem ég sá fyrr á árinu, Napoleon Dynamite, og líkt og Napoleon kemst hún merkilega vel upp með það. Mér fannst myndin samt einhvern veginn bara hálfnuð þegar kreditin rúlluðu. Veit ekki með þetta. Fallegt fólk samt...því er ekki að neita.

Úff. Incomplete með Backstreet Boys er rosalegasta lag sem heyrst hefur í himinháa herrans tíð. Hvílíkt kombakk. Og þetta myndband. Ég dái það. Angistin er svo ofsafengin að engar heimsins veðráttur fá á henni unnið. Maður verður að elska þetta.

Nýjar lægðir bullsins.

Fyrirsögn á íþróttasíðum DV þann 6. júní:

Heppnin vinnur gegn okkur

Þarf að hafa um þetta fleiri orð?

Allir virðast vera að tapa sér í hatri á nýja spjallþættinum hennar Sylvíu Nóttar (já, Nóttar. Hvað ætlið þið að gera í því?). Það er eins og heilmargir átti sig í alvörunni ekki á því að þessi þáttur er grínþáttur, laumusatíra, með leikinni aðalpersónu. Vel leikinni meira að segja. Það krefst veruleikafirringar á epískum skala að láta það fram hjá sér fara. Illa komið fyrir þessari þjóð. Ég veltist a.m.k. um af hlátri yfir þessu. Ég á reyndar eftir að sjá að þetta verði langært gaman, kemur líklega til með að rýrna umtalsvert með hverjum þætti. En byrjunin lofar góðu. Og hananú.

Er ég einn um að finnast í meira lagi ógeðfellt þegar fólk notar þágufallsmyndirnar tveim og þrem af tölorðunum tveir og þrír, í stað tveimur og þremur? Ég veit að hvort tveggja er viðurkennt skv. einhverjum skruddum sem eru að rembast við að vera líberal og kammó...en þetta er bara ljótt.

Sömuleiðis finnst mér órökrétt að tala um að hækka eitthvað í botn. Talandi um að eitthvað meiki ekki sens. Samt segi ég þetta sjálfur. Orðinn skemmdur af sinnuleysi.

Mér finnst Daft Punk is Playing at My House með LCD Soundsystem alveg geðveikt leiðinlegt lag. Bara plein virkilega leiðinlegt. Nú hef ég verið dæmdur dauður og ómerkur af öllum sönnum piddsjforkurum. Bömmer. Tribulations er augljóslega langflottasta lagið á síðustu plötu...þó að Never as Tired as When I'm Waking Up og Great Release séu gjeeeeggjuð líka.

Ég hef farið víða,
ég hef verið hér og þar,
og ég veit að við öllum þessum spurningum
er til eitt og annað loðið svar

Samstarfsmaður minn var sannfærður um að spennitreyja héti speyitrenna, þar til ég sneri honum frá villu síns vegar, og notaði orðið óspart í einni sinna misleiðinlegu sögustunda. Eftir á að hyggja hefði ég auðvitað alls ekki átt að leiðrétta hann. Þetta orð er of flott til að það lognist bara út af.

Hvernig mynduði stafa það?

Speyitrenna?
Speygitrenna?
Spegitrenna?
Speigitrenna?