Kontróvörsíalítet

Boondock Saints er ofmetin kvikmynd.

Led Zeppelin er ofmetin hljómsveit.

Ingibjörg Haralds er ofmetinn þýðandi.

Ofmetnast alls er íslenskt lambakjöt sem alltaf er þráabragð að, sama hversu háakademískt menntaður kokkur ber það fram drekkt í sósu úr sínu glansandi fína fimmtánmilljón stjarna restauranteldhúsi.

Á fimmtudaginn skrópaði ég í prófi. Í dag reis ég sprækur úr rekkju klukkan hálf sjö.

Mér finnst smart þegar orsakasamhengi liggur ekki í augum uppi.

Tvö rétt svör komu til greina við kvikmyndagetrauninni í síðustu færslu. Eins og flestir hafa getið sér til um sem hafa séð ágiskanir lesenda eru það myndirnar Armageddon og Space Cowboys og þessi getraun var aðallega ætluð til að benda á gjörsamlega fáránleg líkindi þessara tveggja mynda. Þessi tiltölulega nákvæma lýsing mín smellpassar við hvora myndina sem er því að konseptið er nánast akkúrat það sama. Mér finnst handritasmíð í Hollívúdd komin á hættulega lágt plan þegar menn eru farnir að sjá sér hag í því að stela söguþræðinum úr Armageddon og nota í eigin mynd.

Ég má til með að minnast nokkrum orðum á upprennandi snilling sem kallar sig Johnny Poo, semur tónlist og heldur úti bloggi hérna. Þessi drengur er 12 ára gamall og hlustar á Sonic Youth, My Bloody Valentine, Nick Drake, Brian Eno, Nick Cave, Slint og Miles Davis, svo fátteitt sé nefnt, auk þess sem hann er betur máli farinn en flestir menntaskólagengnir jafnaldrar mínir á landinu (ég er mikið fyrir órökstuddar fullyrðingar). Lag hans, Hvar er Guðmundur?, er orðið feykivinsælt á rokk.is og er ekki að undra, lagið er stórkostlegt. Öllum lesendum er skipað að sækja það samstundis héðan hafi þeir ekki þegar gert það. Það þarf engum blöðum um það að fletta að á útihátíðum komandi sumars mun pöpullinn kyrja ógleymanlegar línur á borð við "Guðmundur var gæjalegur/hann var lamadýr" án afláts svo undir tekur í hverri mishæð. Johnny Poo er kominn til að vera. Og svo getur hann líka sungið.

Kvikmyndagetraun!

Myndin sem um ræðir gerist í nútímanum. Ógn steðjar að vegna óstýriláts hlutar í geimnum og NASA kemst að því að það er einungis einn maður á jörðinni sem getur komið þeim til hjálpar. Þeir hafa samband við manninn og óska eftir því að hann taki að sér að kenna geimförum frá NASA það sem þarf til að bjarga málunum. Hann er hins vegar ekki á þeim buxunum og segir tímann of nauman til þess. Hann segist vera tilbúinn að fara sjálfur út í geim og redda þessu en setur þó það skilyrði að hans gömlu samstarfsfélagar fái að koma með honum. Með mikilli tregðu ákveður NASA að verða við þeirri kröfu og því næst hefst undirbúningur með tilheyrandi hamagangi og glensi. Enginn þeirra hefur verið sendur út úr gufuhvolfinu áður og auðvitað eru þeir mishæfir fyrir slíka ferð sem gerir allan þjálfunarprósessinn voða kómískan. Aðalpersónur myndarinnar eru tvær (ef miðað er við tíma í mynd), sá sem áður er nefndur og einn úr teyminu hans. Milli þeirra ríkir greinilegt tensjon. Annar þeirra vingast við kvenmann einhverju fyrir brottför og áður en þau vita af eru þau orðin ástfangin upp fyrir haus. Síðan er komið að hinni örlagaríku ferð og garparnir óla sig niður í sætin. Með þeim í för eru þó örfáir "alvöru" geimfarar vegna þess að NASA treystir aðalgaurunum okkar ekki einum í geimskutlu. Þegar á áfangastað er komið fer að sjálfsögðu ýmislegt úrskeiðis og það endar með því að annar aðalkarakterinn neyðist til að fórna sjálfum sér í þágu fjöldans. Fyrst fáum við þó dramatíska senu þar sem hin aðalpersónan reynir koma í veg fyrir þessa fórn og á meðan er fyrrnefndur kvenmaður staddur í einhverju obsörveisjon rúm hjá NASA, fylgist með öllu á skjá og í gegnum talstöð og grætur vegna persónulegra tengsla sinna við manninn sem hún veit að hún mun aldrei hitta aftur. Síðan koma þeir sem eftir lifa til baka og allir eru hetjur.

Hvaða kvikmynd er hér lýst?

Hvort á ég að skilja fæð kómenta við síðustu færslu svo að lesendur séu sinnulausir, húmorslausir eða fattlausir?

Órökstudd fullyrðing: Það er geðveikt töff að heita bara einu skírnarnafni.

Ræðið.

Haha

"...við undirleik Agnars Más píanóleikara."

Þetta slær öll heimsins sniðugheitamet. Hvers á Agnar Már Magnússon að gjalda?

Í tilefni ritgerðarskila hunskaðist ég loksins á kvikmyndahátíð á sunnudag. Mér tókst að draga Egil og Hjölla með mér í tvígang sama kvöld þrátt fyrir mótbárur Egils, fyrst á Garden State og svo á Napoleon Dynamite.

Napoleon Dynamite er undarlegasta mynd sem ég hef séð í kvikmyndahúsi síðan ég ráfaði grunlaus inn á Stepford Wives í fyrra. Ég get ekki alveg gert upp við mig hvað mér fannst um hana. Ég hafði heyrt hina og þessa hygla henni sem útópísku meistaraverki en ég veit að ég er ekki sammála því. Samt veit ég líka að mér þótti hún alls ekki vond. Það var eitthvað við hana...andrúmsloftið kveikti í mér einhvern vott af innilokunarkennd og ég er ekki viss um hvort það er löstur eða kostur. Hver bráðfyndin senan rakti aðra en samt greindi ég allan tímann þennan emmtívípródöksjon-daun sem hefði ekki átt að vera til staðar í mynd eins og þessari. Kannski þarf ég bara að melta hana betur.

Garden State var sú mynd sem ég hlakkaði mest til að sjá af öllum myndunum á þessari hátíð og ég bjóst satt best að segja ekki við því að hún stæði undir væntingum. Hún gerði það þó og jafnvel gott betur. Ef Zach Braff heldur áfram á þessari braut þá eigum við gott í vændum. Það er eiginlega hálfóhuggulegt að hugsa til þess að þetta sé fyrsta myndin sem hann leikstýrir. Hvert skot er fullkomlega úthugsað og hver setning í algjörlega rökréttu samhengi við þær næstu, hvort sem er til að þjóna sögu eða stemningu. Meinfyndin en samt blásaklaus ástar- og þroskasaga sem tekst að grípa mann með sér án þess að maður taki eftir því...sem er allt of sjaldgæft. Ég trúði þessari mynd og það segir kannski alla söguna. Með bestu myndum sem ég hef séð það sem af er þessu ári.

"Don't tease me about my hobbies. I don't tease you about being an asshole."

En að öðru. Ég hafði það af að pota mér í stjórn Mímis fyrir næsta vetur á aðalfundinum síðasta föstudag. Sá fundur verður skráður í sögubækur sem trylltasti fundur sem haldinn hefur verið í vestanverðri Evrópu síðan þjóðfundinum 1851 var slitið. Árnagarður ætlaði bókstaflega að springa utan af ómældu magni hressra íslenskunema sem kútveltist um öll gólf í einhverju sem best væri lýst sem fundargerðarorgíu. Mannfall var ásættanlegt og voru hinir látnu greftraðir á hringtorginu við Þjóðarbókhlöðuna að fundi loknum. Síðan var haldið á vit ævintýranna í átt að Stúdentagörðum hvar drukkið var öl og sungin erfikvæði uns allt leystist upp í helbera vitleysu og Almannavarnir ríkisins sendu út neyðarkall. Þá var haldið heim á leið. (Saga hefur verið skreytt lítillega lesendum til ánægju og yndisauka.)

Ég tók Pitchforkmenn á orðinu og sótti mér plötuna Beauty and the Beat með rapparanum Edan á netið áðan. Djöfulsinsandskotansfokkíng brillíans sem þessi plata er. Loksins hefur einhverjum tekist að gera almennilega nóbúllsjitt sækadelik hiphop plötu. Áttakommaáttan þeirra hjá Pitchfork er gróft öndersteitment. Í einu laginu, sem heitir því viðeigandi nafni Rock and Roll og er einskonar óður Edan til rokktónlistar, tekst honum að neimdroppa sæg ódauðlegra nafna á borð við Velvet Underground, Talking Heads, King Crimson, Love, Small Faces og Mothers of Invention og hefur það þar að auki af að kalla Lenny Kravitz frekar tæpt Hendrix rippoff...og mér finnst þetta allt bara aðeins of geðveikt. Hver elskar ekki svona endalaust exessíft og gott neimdropp? Lagið Promised Land er svo silkísmúð að ég er ekki frá því að það slái barasta KEA skandalnum við. Sé þessa plötu fyrir mér á einhverjum listanum mínum í kringum næstu áramót.

Gunnar Birgisson maður. Það vantar bara að breyta honum í silhúettu og þá er hann orðinn alvöru svona "eiturlyfjafíkill-í -sjónvarpinu-með-breytta-rödd" týpa. Sjónvarpið mitt höndlaði hann ekki í Kastljósinu...bassinn var svo mikill að það skildist ekkert hvað hann sagði...sem var leiðinlegt því að Kristján L. Möller var með infantíl kjánalæti og var bara almennt ógeðslega leiðinlegur.

Ítarleg eftirgrennslan hefur leitt í ljós að myndin sem ég minntist á í þarsíðustu færslu er þessi hér. Mig minnti endilega að þetta hefði verið helvond mynd en Chelsea Westfall frá Braxton, Vestur-Virginíu hefur þetta að segja um hana:

This is my favorite movie of all time. Not only is Wolf Larson one of the hottest guys on the planet, but the movie gets better every single time that I see it. This is they only movie that I rent all the time. Thanks for making this great movie!

Það er greinilegt að mig hefur misminnt.

Mér finnst:
- þetta mál í kringum kaup og sölu Símans geðveikt, í öllum mögulegum merkingum þess orðs.
- leiðinlegt til þess að hugsa að ég eigi prófatíð í vændum.
- ömurlegt að hafa ekki séð neitt á kvikmyndahátíð.
- óþolandi þegar maður er einn heima og nýbyrjaður að gera eitthvað (hvað sem það kann að vera) og þá hringir heimasíminn sem er staðsettur einhvers staðar hinum megin í heiminum. Þetta gerist of oft.
- Þjóðarbókhlaðan þrúgandi og óþægilegur staður.
- platan Skylarking með XTC vera besta eighties popp veraldar.
- litla ritdeilan hans Atla hvort tveggja í senn krúttleg og absúrd.
- mál að linni.

Búinn að bæta við tenglum á hina ýmsustu íslenskunema; Sigga, Tóta, María, Tinna, Lára, Sigurrós og Gulli hafa öll hlotið línk. Frikki Steinn líka. Og þessi endemis vitleysa. Er ég að gleyma einhverju?

Hvaða dómadagsmannvonska er það að oststykkin skuli alltaf vera svona hálfum sentímetra breiðari en blaðið á ostaskeranum?

Fyrir þónokkuð mörgum árum sat ég heima í stofu og horfði á sjónvarpsmynd á RÚV. Myndin fjallaði, ef ég man rétt, um veðurathugunarfólk sem komst í hann krappan við rannsóknir á hvirfilbyljum. Þó var þetta ekki kvikmyndin Twister og ég man ekki til þess að þessi mynd hafi innihaldið fljúgandi nautgripi, né nokkur önnur fljúgandi húsdýr. Ég þori samt ekki að fara með það. Nema hvað, í þessari (að mig minnir) arfaslöku sjónvarpsmynd var, eins og gengur og gerist í arfaslökum sjónvarpsmyndum, mjög þvinguð rómantísk spenna á milli aðalpersónanna tveggja. Á einhverjum tímapunkti í myndinni var svo komið að því að annað þeirra (ég man ekki hvort) byði hinu út, annað hvort á kaffihús eða í kvöldmat eða eitthvað þaðan af rómantískara og dýrara. Hin manneskjan afþakkaði boðið með hinum þekkta frasa "I'll take a rain check" sem á íslensku gæti einfaldlega útlagst sem "Kannski seinna". Ég vissi það ekki þá en ég veit það núna að þetta orðatiltæki er upprunið í íþróttaheiminum í Bandaríkjunum þar sem menn gátu eitt sinn (og kannski enn, ég þekki það ekki) fengið svokallaðan "rain check" ef íþróttaleikjum sem þeir áttu miða á var frestað vegna veðurs. Þýðandi myndarinnar hafði hins vegar, í tengslum við umfjöllunarefnið, þýtt frasann svona:

"Ég ætla að fara að mæla rigninguna."

Ég man að mér blöskraði að til væru svona vitlausir þýðendur og mér fannst þetta vægast sagt mjög fyndið, ómálga fermingardrengnum. Í dag velti ég því fyrir mér hvort þýðandanum hafi kannski þótt þetta jafn fyndið.

Mér þykir Árni Matthíasson fróður maður og lipur penni þannig að á miðvikudaginn keyrði ég á bílinn hans. Hann tók því bara nokkuð vel.

Þar til einhver getur, með óyggjandi hætti, sýnt mér fram á annað þá mun ég ganga út frá því sem heilögum sannindum að Guðmundur Pétursson gítarleikari og Kenneth Gorelick saxófónleikari, betur þekktur sem Kenny G, séu í raun einn og sami maðurinn. Hafiði einhvern tíma séð þá saman? Pælið í því...

Ég gerðist svo frægur í gærmorgun að láta sjá mig í kirkju. Nei, ég var ekki að leita mér huggunar vegna skyndilegs og óvænts fráfalls Karols Wojtyla, æðstaprests í Páfagarði. Þá sorg hefur mér tekist að bæla á einhvern undraverðan hátt. Er þó viðbúinn því að brotna saman hvað á hverju. Búinn að gera viðeigandi ráðstafanir og hvaðeina. Nei. Allavegana. Ástæðu þess að ég álpaðist inn í kirkju að morgni sunnudagsins 3. apríl má rekja til hagsýni systur minnar. Hún fattaði nefnilega, eins og bróðir hennar gerði fyrir margt löngu, að maður græðir fullt af drasli á að láta ferma sig. Og að því var komið í gær.

Ef undan eru skildir einir tónleikar, þrjár jarðarfarir og stöku skoðunarferðir erlendis hef ég ekki svo mikið sem stigið fæti inn í nokkurt guðshús frá því að ég fermdist sjálfur og sór þess eið, í hundruða votta viðurvist, að vera að eilífu trúr einhverju sem ég hafði ekki hugmynd um hvað var, og hef ekki enn. Og kirkjuathafnir eru alltaf eins. Kannski er ég bara svona barnalegur en ég get ekkert að því gert...mér finnst þetta alltaf jafn hlægilegt. Við höfum öll séð bíómyndir og sjónvarpsþætti þar sem sýnt er frá heilaþvegnum meðlimum einhvers útúrklikkaðs sértrúarsöfnuðar í miðju ritúali; allir í hálfgerðum fullnægingartransi chantandi óræða frasa, sjaldnast í kór. Þannig líður mér í kirkju. Tónanir presta finnast mér alltaf fyndnar. Svo ég tali nú ekki um þegar allur söfnuðurinn svarar í kór.

Bekkurinn fyrir aftan mig í kirkjunni var þéttsetinn krumpuðum, kirkjuvönum gamalmennum. Lengst til hægri á þeim bekk sat maður sem hefur eflaust verið að nálgast tírætt og gott ef hann var ekki orðinn allt að því heyrnarlaus líka greyið. Hann hafði nefnilega manna hæst í kirkjunni, hvort heldur sem var í svörum eða sálmasöng. Það væri svosem kannski ekki í frásögur færandi ef hann hefði verið í kór við hina gesti kirkjunnar...sem hann var ekki. "Og með þínum anda" kom svo seint hjá kallinum að það setti meira að segja prestinn út af laginu. Þá hló ég. Og ekki var hann mikið skárri í sálmunum, hryllilega rammfalskur og alltaf mismörgum orðum á undan eða eftir kórnum. Lengst til vinstri á sama bekk var svo álíka öldruð kona sem söng álíka hátt og var álíka fölsk. Sú kunni alla sálmana upp á tíu og söng hástöfum með allan tímann án þess að hafa sálmabók við höndina. Samt heyrði ég hana kvarta sáran yfir því að þessir sálmar væru svo nýir að hún bara kynni þá ekki. Ég varð. Ég opnaði sálmabókina á fyrstu síðum og athugaði hvenær hún var prentuð. 1971. Gamla kona...
Sálmarnir mega nú eiga það að lögin við þá eru yfirleitt falleg, þó að sálmarnir sjálfir séu leiðinlega einsleitir. "Dýrð sé þér drottinn, faðir..." Ég get svo svarið það að orðin lof, dýrð, drottinn, faðir og þú eru annað hvert orð í þessum sálmum. Það þyrfti að hleypa Megasi í þetta. Leyfa honum að hrista aðeins upp í þessu í tilefni sextugsafmælisins, henda inn smekklegu magni af fallegum slettum og svona.

Það er svo ekki til að hjálpa sálmunum, hvað þá til að gera kirkjusetu lífvænlegri, að það eina sem megi heyrast í kirkjum sé alltaf sama helvítis orgelvælið og hávaðinn. Er til leiðinlegra hljóðfæri en orgel? Orgel hefur þrjá hljóma. Það getur hljómað eins og orgel, það getur hljómað eins og lúðrasveit og það getur hljómað eins og allt of hávær, þúsund króna synthesizer fyrir smábörn. Það er auðvitað ekki til meiri mannvonska en að láta fólk hlusta á orgelleik í útvarpi. Það fyrsta sem ég geri alltaf þegar ég kem heim til ömmu í jólamat er að slökkva á útvarpinu áður en ég fæ höfuðverk. Það mistekst yfirleitt, alveg sama hversu fljótur ég er að slökkva. Orgelleikur hljómar þó betur í kirkju en í útvarpi, enda annað varla hægt. Það var bót í máli í gær hvað orgelleikari Háteigskirkju, Skotinn Douglas Brotchie, er alltaf megaferskur á orgelinu og hikar ekki við að rúlla í eins og eitt eða tvö sóló þegar honum finnst það við hæfi, eins langt og þau mega ná í hátíðlegum athöfnum eins og þessari. Ef hann æfir sig gæti hann orðið næsti Kalli Sighvats.

Annað sem mér fannst afskaplega kómískt voru allir vatnsgreiddu vísitölufeðurnir sem hölluðu sér standandi upp að súlu allan tímann með vídeóvél í andlitinu og festu öll ósköpin á filmu! Eins og einhverjum komi nokkurn tíma til með að finnast skemmtilegt að horfa á þetta aftur. Nógu er þetta langt og leiðinlegt í fyrsta skiptið.
Þó að það sé hægt að hlæja að þessari vitleysu á köflum er ég meira en feginn að fermingarnar sem ég þarf að mæta í séu ekki tíðari. Ein systir eftir tvö ár og síðan ekki söguna meir. Ekki fyrr en kannski mín eigin börn. En það er líklega eitthvað í það. Svo er bara að vona að fólk í kringum mig fari ekki að taka upp á því að gifta sig...já eða deyja. Við skulum vona það.

"Það kæmi mér ekki á óvart þó við fengjum að sjá Fernando Morientes skeiða hér um grundir á Anfield."

Íþróttafréttamenn. Gotta lov'em. Dásamleg fyrirbæri.

Hér á eftir fylgir raunverulegt viðtal, orð fyrir orð, fréttamanns útvarps við Auðun Georg Ólafsson, nýráðinn fréttastjóra útvarps, í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins 1. apríl:

Fréttamaður: Hefurðu átt fundi með formanni útvarpsráðs nýlega?

Auðun: Eee...ekki nýlega nei.

F: Ég hef öruggar heimildir fyrir því að þú hafir hitt hann að máli eftir hádegi í gær.

A: Iii...ég man nú ekki til þess...ég man ekki alveg nákvæmlega hvenær, hvenær það var.

F: Hvað hefði verið rætt á slíkum fundi?

A: Það er bara trúnaðarmál.

F: Þannig að þú viðurkennir að slíkur fundur hafi verið haldinn þrátt fyrir að þú neitir því?

A: Ja, ég neita því ekkert að hann hafi farið fram en, en hérna, gef ekkert upp annað...annað um það.

F: Varstu ekki að neita því að fundurinn hafi verið haldinn?

A: Ja, fundurinn hefur verið haldinn en, en hérna, það var bara trúnaðarmál.

F: Hver boðaði fundinn?

A: Það var bara trúnaðarmál.

F: Baðst þú um fund eða formaður útvarpsráðs?

A: Ummm...nú man ég það ekki, ég held að ég hafi óskað eftir þeim fundi bara til þess að meta aðstæður...og fara yfir hver staðan væri hér innanhúss.

F: Hver var niðurstaðan á fundinum?

A: Ja, niðurstaðan á fundinum var bara að halda sínu striki og, og ég...veit ekki til þess að ég hafi gert neitt rangt og bara mæti hér til starfa og haldi mínu striki.

F: Mætti ég þá kannski spurja, það er nú lítið eftir af þessu, af hverju neitaðirðu því í upphafi að fundurinn hefði verið haldinn?

A: Umm...bíddu hvað áttu við?

F: Ég spurði þig hvort þú hefðir átt fund í gær og þú sagðir nei.

A: Jaa...ég, mig minnti ekki hvenær, hvenær nákvæmlega fundurinn fór fram.

F: En þetta var í gær.

A: Jáá, þá, þá var hann í gær.


Það er alltaf gott múv að ljúga opinberlega á fyrsta vinnudeginum þínum í ábyrgðarstöðu. Til hamingju Auðun. Sérdeilis glæsilegur árangur.
Hvort sem maðurinn er pólitískt ráðinn eða ekki (sem hann augljóslega er) þá er hann einfaldlega ekki hæfur til að gegna þessu starfi. Ég held að það sé nokkuð ljóst.
Ég veit að Markúsi og fleirum finnst voða mikilvægt að troða ungu og fersku starfsfólki inn á gafl RÚV-báknsins en er ekki aðeins of langt gengið þegar fréttastjóri útvarps er farinn að hegða sér eins og hann sé átta ára? Ef það.

//Viðbót

Djöfull væri rosalegt ef það kæmi á daginn að þetta væri bara best heppnaða aprílgabb sem sögur fara af. Auðun hefði mætt til vinnu eldhress og sprækur í morgun og verið svona líka ofboðslega geðugur og skemmtilegur að fréttamannastéttin eins og hún leggur sig hefði gleymt öllu veseni síðastliðins mánaðar og tekið hann í fullkomna sátt á staðnum. Allir hefðu svo lagst á eitt við að skipuleggja falskan blaðamannafund þar sem Auðun ætti að gera sjálfan sig að fífli og svo falska uppsögn í kjölfarið. Það væri heeeeeví fyndið. Guð veit að ég myndi setja upp hatt til þess eins að geta tekið hann ofan fyrir Ríkisútvarpinu.