Er ég sekur um glæpsamleg föðurlandssvik ef mér finnst lag Inga T. Lárussonar við Ég bið að heilsa hans Jónasar fitta vægast sagt skelfilega við téð ljóð? Á ég yfir höfði mér kæru fyrir landráð eftir þessa yfirlýsingu? Bíður mín ryðgaður gapastokkurinn? En ef ég opinbera það hér og nú að mér finnist Survivor með Destiny's Child mjög hresst og glædeligt lag? Kallið mig menningarsnauðan skíthæl. Vitið hvort það bítur á mig.

Hér sit ég með New York Dolls í æð og finnst ég samsama mig Personality Crisis voða vel eins og er, án þess að ég sjái ástæðu til að tjá mig meira um það. Eða yfirleitt velta því frekar fyrir mér. Fyrst ég er kominn hring á plötunni hlýtur það að vera rökrétt framvinda að ég skipti yfir á Jello Biafra og co. Ég sé mig setja á London Calling eða Raw Power í náinni framtíð. Já, ég er í þannig gír. Hvers konar gír sem það nú er.

Síðan mér bárust einkunnir síðasta misseris hef ég talið mig yfir allan lærdóm hafinn. Litið á slíkt sem óþarfa fyrirhöfn. Bölvað vesen. Þetta mun vafalítið koma mér í koll. Kannski fyrr en mig grunar. Í stað lærdóms hef ég eytt þeim allt of mikla frítíma sem ég hef aflögu í að sofa og gera akkúrat ekki neitt vitrænt þess á milli. Úrbóta er þörf.

Þessa helgina tók ég góðfúslega að mér hlutverk forráðamanns systra minna á meðan mínar ábyrgðarlausu foreldraómyndir brugðu sér í skemmtiferð í frosthörkurnar og nepurðina í kongens Køben. Þetta verk fólst að mestu í því að loka sig inni í herbergi, undir sæng, með græjurnar í botni og leyfa stúlkunum, og öllum þeim ruslaralýð sem þær kusu að bjóða í heimsókn, að leika lausum hala í íbúðinni. Ég axlaði síðan ábyrgð á öllum þeim óskunda sem af því hlaust. Hann varð meiri en ráð hafði verið gert fyrir. Tiltekt einkenndi sunnudaginn...um of.

Hér gæti ég tyllt löngum og greinargóðum pistli um íslenska landsliðið í handbolta og frammistöðu þess á yfirstandandi heimsmeistaramóti, hvað þyrfti að laga, hvaða menn eiga heima í liðinu og hverjir ekki, hvað mér finnst um framgang einstakra leikmanna, þjálfara, sjúkraþjálfara og þar fram eftir götunum, en ég ætla ekki að gera það.

Kvikmyndahúsin og ég erum að dansa frekar vel þessa dagana. Það sem af er nýju ári hef ég séð Oldboy, A Very Long Engagement, Finding Neverland, Sideways og The Aviator og kalla allar góðar, Sideways þó líklega fremst í fríðum flokki. Oldboy, þó góð sé, finnst mér oflofuð. Margir segja hana bestu mynd síðasta árs en ég get ekki annað en sett mig hátt upp á móti þeirri skoðun.

Talandi um bestu myndir síðasta árs...mig rámar í loforð um einhvers konar pistil. Andagiftarskertur (og latur) eins og ég hef verið undanfarið sé ég ekki fram á nennu til pistilskrifa. Letina verður því að yfirbuga með klækjum og prettum. Pistillinn mun s.s. skrifaður í pörtum á næstu...vikum. Fyrsti hluti kemur vonandi innan örskamms.

Þið megið vænta þess að ég fari að herða mig í skrifum, enda vart annað hægt. Verðugum linkum/hlekkjum/tenglum/ krækjum hefur verið bætt á listann góða. Þeir sem telja sér mismunað láti í sér heyra. Feimni á internetinu er fyrir stofnanakeis.

Bæ ðe vei, kann einhver html kóða fyrir randómíseringu á myndum? Sá hinn sami má gjarna hafa við mig samband.

Ég gekk að eiga minn eiginn óskilgetna kómentsbastarð fyrr í dag við hátíðlega athöfn í tölvuveri Árnagarðs.

Hress gaur: "Do you, Mr. Helgason, take this kóment, to be, or not to be, your lawfully wedded kóment, to have and to hold from this day forward, for better or for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, to serve and protect, to honor and obey, to live and let die, to kill a mockingbird; from this day forward until death do you part, the whole part and nothing but the part, so help you god?"

Ég: *Hæ fæv+þöms öpp*

Ég hef ekkert sofið í vel rúma 30 tíma...gott partý.

Kvikmyndapistill=????????? (ekki taka mark á mér, hann er á leiðinni...eða hvað?)

Ég hef verið afspyrnu latur upp á síðkastið. Þessi leti felur í sér svefn til fimm á daginn og vítavert aðgerðaleysi fram til átta á morgnanna, þegar ég druslast aftur í rúmið. Þetta aðgerðaleysi hefur haft það í för með sér að vinna við kvikmyndapistilinn, sem ég lofaði víst umhugsunarlaust í síðustu færslu, er ekki enn hafin. Til að svala þorsta þeirra lesenda sem bíða með rembihnút í maganum eftir þessum verðandi ofurpistli hef ég ákveðið að birta hér tiltölulega langan og góðan lista yfir þær myndir sem ég bíð eftir með hvað mestri eftirvæntingu á árinu 2005. Þessi listi inniheldur myndir sem áætlað er að frumsýndar verði á árinu 2005 í Bandaríkjunum (sem þýðir að margar þeirra verða ekki frumsýndar hér á landi fyrr en 2006) auk mynda sem enn á eftir að frumsýna hér en voru frumsýndar fyrir áramót úti (þær myndir merki ég með *stjörnu). Allir trailerar sem ég linka á eru hóstaðir á apple.com og teljast því sem innanlands download. Ég læt örstuttar vangaveltur duga fyrir hverja mynd.

*The Aviator - Trailer
Mér fannst Gangs of New York frábær mynd, sama hvað hver segir. Leo DiCaprio er alltaf að færast ofar og ofar á mínum viðlíkilista og Scorcese bregst mér varla. Mikið Oscar buzz og örugg best picture tilnefning. Býst við stórvirki.

Batman Begins - Trailer
Batman hefur verið í mikilli lægð síðan Tim Burton sagði skilið við hann árið 1992, en vonandi breytist það í ár með tilkomu Christopher Nolan í leikstjórastólinn. Mér líst vel á Christian Bale í titilhlutverkið og með Michael Caine, Liam Neeson, Morgan Freeman, Gary Oldman, Ken Watanabe, Cillian Murphy, Tom Wilkinson, Katie Holmes og, síðast en ekki síst, Rutger Hauer sér við hlið sé ég ekki alveg hvernig þetta á að klikka.

Be Cool - Trailer
Get Shorty var fyyyyyndin mynd. Líklega þriðja besta mynd John Travolta frá upphafi, á eftir Pulp Fiction og Face/Off. Framhaldið lofar áframhaldandi skemmtun með óstjórnlega svölu casti. Travolta, Uma Thurman, Vince Vaughn, André 3000, Harvey Keitel, The Rock (sem samkynhneigður lífvörður og tískufrík...), James Gandolfini og maaargir fleiri. F. Gary Gray setur smá blett á crewið, en leikstjórnarferill hans er ekki beint neitt til að hrópa þrefalt húrra fyrir. Sé samt fram á pottþétta skemmtun.

The Brothers Grimm
Þessi mynd Terry Gilliam er löngu tilbúin og upphaflega átti að frumsýna hana úti í nóvember síðastliðnum. En eins og venjan er með myndirnar hans Gilliam varð eitthvað vesen sem ég kann ekki almennileg skil á og því var frumsýningu frestað um heilt ár. Matt Damon og Heath Ledger leika hér hina þýsku Grimm-bræður sem lenda að öllum líkindum í ótrúlegum ævintýrum að hætti meistara Gilliam.

Charlie & The Chocolate Factory - Trailer
Ein af tveimur myndum Tim Burton á þessum lista. Hér ræðst Burton ekki á garðinn þar sem hann er lægstur heldur velur sér margrómaða barnabók Roald Dahl til að filma. Trailerinn er krípí beyond words og mér sýnist Johnny Depp ætla að slá einhvers konar met í furðulegheitum sem Willy Wonka.

The Corpse Bride
Hin mynd Tim Burton á þessum lista. Hér höfum við stop-motion mynd í anda Nightmare Before Christmas, sem eðlilega leggst mjög vel í mig. Johnny Depp (hver annar...) talar fyrir aðalpersónuna, Victor, sem neyðist til að giftast líki þegar hann prófar, í góðu flippi, að setja giftingarhringinn, sem hann ætlar að gefa verðandi konu sinni, á einhvers konar sprek sem hann sér standa upp úr jörðinni. Sprekið reynist vera fingur látinnar konu. Hér er eina glimpsið sem komið er í dreifingu enn sem komið er.

Domino
Úff, þessi verður rosaleg. Keira Knightly, Mickey Rourke, Christopher Walken, Lucy Liu og fleiri fá leikstjórn frá Tony Scott (True Romance o.fl.) í þessari mynd sem er byggð á sannsögulegum atburðum og fjallar um súpermódel sem ákveður að gerast mannaveiðari. Handritið er eftir ekki ómerkari mann en Richard Kelly, sem skrifaði og leikstýrði meistaraverkinu Donnie Darko.

*Finding Neverland - Trailer
Þessi mynd er aðallega á þessum lista út af Johnny Depp og því hvað hún er búin að fá mikið Oscar buzz. Ég hlakka til að sjá hana en hef afskaplega fátt um hana að segja.

The Fountain
Darren Aronofsky hefur sama og ekkert aðhafst frá því árið 2000 þegar hann gerði hina mögnuðu Requiem for a Dream. Þess vegna er ekkert ástæðulaust að bíða spenntur eftir nýjustu myndinni hans. Brad Pitt átti upphaflega að leika aðalrulluna í Fountain en dró sig út á síðustu stundu vegna einhvers ósættis (og af því að hann langaði að leika í hörmunginni Troy og fá böns of cash). Í staðin fékk Aronofsky Hugh Jackman, sem er svosem ekkert mikið síðri kostur. Ég bara neita að trúa því að þessi mynd verði eitthvað minna en æðisleg.

The Hitchhiker's Guide To The Galaxy - Teaser
Garth Jennings er bara einhver breskur gaur. Einhver breskur gaur sem fékk að leikstýra mynd gerðri eftir hinum gríðarlegu vinsælu bókum Douglas Adams um Arthur Dent og ýmsa vitleysu tengda honum. Martin Freeman úr The Office fer með aðalhlutverkið og hefur Mos Def, Sam Rockwell, John Malkovich, Bill Nighy og Alan Rickman sér innan handar. Ég vona innilega, og trúi staðfastlega, að þessi mynd muni verða frábær.

Jarhead
Enginn veit hvaðan Sam Mendes kom, en allt í einu var hann samt búinn að leikstýra American Beauty og Road to Perdition, og þótti mönnum vel að verki staðið. Nú er komið að honum að gera stríðsmynd. Jake Gyllenhaal, Chris Cooper, Jamie Foxx, Sam Rockwell og Peter Sarsgaard leika og ég hef enga trú á öðru en að þessi mynd muni slá alla leið í gegn.

King Kong
Mun Peter Jackson standa undir hæpinu? Tekst honum að gera mynd sem skekur heimsbyggðina jafn svakalega og Lord of the Rings trílógían gerði? Með Naomi Watts, Adrien Brody og umdeildan Jack Black í framlínunni verður áhugavert að sjá hvernig Jackson tekst til. Ég stend í þeirri trú að hann sé einfaldlega það góður leikstjóri að þessi mynd verði hitt, frekar en miss.

*The Life Aquatic With Steve Zissou - Trailer
Hefur fengið frekar blendnar viðtökur gagnrýnenda, en það virðist víst orðin einhver undarleg lenska með myndir Wes Anderson. Við sem áttum okkur á snilligáfu Anderson höfum ekkert að óttast. Bill Murray, Owen Wilson, Willem Dafoe, Cate Blanchett, Jeff Goldblum og Anjelica Huston mynda leikhópinn í þessari. Ég kvíði engu.

Oliver Twist
Hvað gerir Roman Polanski við Oliver Twist? (Og nei, þetta var ekki einhver obscure og ósmekkleg barnaperra skírskotun, þó svo að slíkt hætti auðvitað seint að vera fyndið.) Tekst honum að negla hann, eða verður þetta bara eitt stórt messí kömmsjott? Ég hallast að neglingunni.

*Sideways - Trailer
Endalaust Oscar buzz. Alexander Payne (About Schmidt, Election). Paul Giamatti. Þessi er alvöru. Ég finn það.

Sin City - Trailer
Af öllum myndunum á þessum lista er ég líklega spenntastur fyrir þessari. Robert Rodriguez hefur sankað að sér hreint út sagt fáránlegu casti fyrir þetta teiknimyndasögu adaptation. Bruce Willis, Mickey Rourke, Clive Owen, Benicio Del Toro, Jessica Alba, Brittany Murphy, Elijah Wood, Josh Hartnett, Nick Stahl, Jaime King, Michael Madsen, Michael Clarke Duncan, Maria Bello og Rosario Dawson. Það vekur eflaust bókstaflega velgju hjá ýmsum að heyra það að upphaflega hafi Johnny Depp, Christopher Walken, Michael Douglas, Leonardo DiCaprio og Steve Buscemi átt að fá hlutverk líka. Þessi mynd verður blóðug og brútal, eitursvöl og líklega stílískt meistaraverk. Til að kóróna allt saman skýtur Quentin Tarantino, góðvinur Rodriguez, einhverjar mínútur af efni í myndinni. Trailerinn fyrir Sin City er sá besti sem ég hef nokkurn tíma séð.

Southland Tales
Fyrsta mynd Richard Kelly eftir Donnie Darko! Hann skrifar og leikstýrir þessari mynd sem hann lýsir sjálfur sem 30% gamanmynd, 30% söngvamynd, 30% þriller og 10% vísindaskáldskap. Castið er furðulegt í meira lagi. Sarah Michelle 'Buffy' Gellar og Sean William 'asni' Scott eru í aðalhlutverkum og fá m.a. Janeane Garofalo, Jason Lee og Kevin Smith sér við hlið. Þeim mun meira sem ég heyri um þessa mynd, þeim mun sannfærðari verð ég um verðandi gæði hennar. Ég trúi því ekki að Richard Kelly sé ekki undrabarn fyrr en ég sé það með eigin augum.

*Team America: World Police
Trey Parker og Matt Stone eru fyndnir gaurar og South Park: The Movie var mjög fyndin mynd. Þeir sem reyna að halda öðru fram eru að blekkja sjálfa sig. Þessi strengjabrúðumynd um hryðjuverkaógnina og tilheyrandi stríðsbrölt er vonandi nógu röng, siðlaus og bara almennt óviðeigandi til að svala bullfýsninni minni.

Tideland
Önnur Terry Gilliam mynd, hvílíkt ár. Gerð eftir bókinni Tideland eftir Mitch Cullin og fjallar í stuttu máli um litla stúlku sem flytur út á land með pabba sínum, leiknum af Jeff Bridges, eftir að mamma hennar deyr úr heróínóverdósi. Þar á hún aðallega samskipti við hauslausu Barbídúkkuna sína og restin er full af fantasíu elementum a'la Fischer King, auk geðbilunarinnar úr höfðinu á Gilliam sjálfum.

*A Very Long Engagement - Trailer
Enginn gerir eins fallegar myndir og Jean-Pierre Jeunet. Enginn. Þó svo að söguþráðurinn væri ekki til staðar mundi ég samt njóta ferðarinnar á þessa mynd, svo sjónrænt orgasmískur er Jeunet. Sagan er ósköp dæmigerð ástarsaga um konu sem neitar að trúa því að unnusti sinn hafi látist í stríði og fer að leita hans. Ókei, kannski ekkert fullkomlega dæmigert, en enginn groundbreaking frumleiki þar á ferð heldur. Ég ætla að sjá þessa mynd út af visjúalinu. Ef hitt er gott, sem ég býst svosem alveg eins við, er það bara bónus.

War Of The Worlds - Teaser
Spielberg skítur kvikmyndum. En hans skítur bragðast yfirleitt asskoti vel. Hann hefur ekki gert slæma mynd síðan 1997 (þó að menn deili nú um ágæti AI) og ég hef enga ástæðu til að halda að hann fari að taka upp á því núna. War of the Worlds er gerð eftir klassískri sögu H.G. Wells um innrásina frá Mars og skartar Krúsernum sem frontmanni. Tom Cruise getur vel leikið og það geta Dakota Fanning og Tim Robbins líka. Þetta er sannkölluð stórmynd. Ég er ekkert viss um að þetta verði neinn Óskars contender, en ég held að afþreying sé óumflýjanleg.

Hérna síðast koma nokkrar myndir sem ég veit ekki alveg hvað ég á að halda um en bíð þó eftir með mikilli eftirvæntingu, aðallega fyrir forvitni sakir:

Alexander
Alexander fékk háðuglega útreið hjá amerískum gagnrýnendum, svo háðuglega að það ætti að fæla hvaða heilvita mann frá þessari mynd á stundinni. En evrópskir rýnar virðast ekki jafn óánægðir og Evrópubúar virðast almennt taka betur í myndina en Kanarnir, ef marka má aðsóknartölur. Veit ekki hvað skal segja, en Oliver Stone hefur nú gjarnan verið umdeildur.

The Chronicles Of Narnia - The Lion, The Witch & The Wardrobe
Pínlegt Lord of the Rings rip-off eða frábær ævintýramynd? Engin leið að segja.

Fantastic Four
Það sem ég hef séð úr Fantastic Four hingað til er ekki gott. Allt hálf asnalegt eitthvað. Vonandi rætist eitthvað úr þessu, annars kem ég líklega ekki til með að nenna að sjá hana á tjaldi.

Harry Potter & The Goblet of Fire
Eitt og tvö voru slakar, þrjú var frábær. Af hverju, af hverju, af hverju var ekki hægt að halda Alfonso Cuáron? Mike Newell?! Four Weddings and a Funeral? Donnie Brasco? Mona Lisa Smile? Er þessi maður hæfur til að leikstýra Harry Potter mynd? Ég hef heyrt ljótar sögur af styttingum og reddingum og klippingum og vitleysu og ég vona að það sé ekki fótur fyrir þeim. Mig langar nefnilega mjög mikið að geta haft gaman að þessari mynd, eins og ég hafði að þeirri síðustu.

The New World - Trailer
Terrence Malick hefur á 32 ára ferli leikstýrt þremur kvikmyndum í fullri lengd, The New World er sú fjórða. Colin Farrell í leikinni Pocahontas mynd. Hvað getur klikkað? Allt. Bókstaflega allt. Við skulum vona að Malick viti hvað hann er að gera. Ef allt fer á versta veg fáum við rándýrar 200 mínútur af vellu. Plakatið er samt flott.

The Producers: The Movie Musical
Eins fyndinn og Will Ferrell er, alltaf, þá finnst mér eitthvað rangt við það að endurgera Mel Brooks mynd. Sérstaklega þar sem Mel Brooks er enn þá á sprelllífi. Það hljómar kannski furðulega, en þetta er kvikmynd byggð á leikriti sem er byggt á kvikmynd um leikrit. Get samt varla beðið eftir Springtime for Hitler í flutningi Will Ferrell. Vona það besta.

A Scanner Darkly
Keanu Reeves er á góðri leið með að verða sá maður sem ég á erfiðast með að þola í heiminum. Ég held að heimsbyggðin væri mun betur sett ef það eina sem hann fengi að segja í kvikmyndum væri "Whoa...", aftur...og aftur...og aftur. Richard Linklater kann að gera ýmislegt mjög vel...en kvikmyndun á Phillip K. Dick sögu? Er það hans tebolli? Ég veit það ekki. Ég veit hins vegar að myndin verður semi-teiknimynd í sama stíl og mynd Linklater Waking Life, og þ.a.l. er fræðilega séð hægt að lagfæra allt fokköppið hans Keanu í póstpródöksjon. Það er mér huggun.

Endilega tjáið ykkur.

Það er margt einfaldara en að gera 10 ítema lista yfir jafn yfirgripsmikið fyrirbæri og plötuútgáfu heils árs. Þær eru talsvert fleiri en 10 plöturnar sem ég hefði feginn viljað troða á þennan lista, en því miður er bara pláss fyrir 10 stykki á topp 10 lista. Eftirfarandi plötur eru að mínu auðmjúka mati þær bestu ársins 2004:

10. The Foreign Exchange - Connected

Þægilegri gerast hiphop plötur ekki. Connected er skilgreiningin á smooooth, laid-back hiphoppi. Minnir að vissu leyti á Common, án þess að ég vogi mér að líkja rímnasnilli hans við Little Brother meðliminn Phonte, þó góður sé. Hollenski taktsmiðurinn Nicolay skapar hér frábært, milt R&B fyrir Phonte að sparka sínum mis-streetwise rímum yfir, sem allar eiga það þó sameiginlegt að vera, eða a.m.k. hljóma, einlægar, og það er það sem mestu máli skiptir. Connected er plata sem smellpassar hvar sem er, í bílinn, í partýið, við lestur, úti á björtum sumardegi eða hreinlega í einbeitta hlustun. Einstaklega vel heppnuð plata á öllum sviðum.

9. Tom Waits - Real Gone

Það eru til tvær tegundir af Tom Waits. Annars vegar Tom Waits frá Closing Time til One From The Heart, þ.e. 1973-1981 Waits. Melódískur og ljúfur Píanó-Waits. Hins vegar Tom Waits frá Swordfishtrombones til Frankie's Wild Years, þ.e. 1983-1987 Waits. Hrár og harður Gítar-Waits. Síðan árið 1987 hefur hann flakkað á milli þessarra persónuleika. Á Bone Machine frá 1992 var sitt lítið af hvoru, á Mule Variations frá 1999 var ljúfi píanistinn kominn aftur í aðalhlutverkið en árið 2002 komu út tvær plötur, Alice og Blood Money, þar sem mátti greinilega heyra að hann var aftur að nálgast hinn hráa áttunda áratugar Waits. Á Real Gone fullkomnar hann svo hinn hráa og, að margra mati, betri Waits. Real Gone er fyrsta píanólausa plata Waits og aðalundirspilið kemur því frá Marc Ribot, sem ég kýs að kalla einn mesta gítarsnilling tónlistarsögunnar, sem spilar með honum í fyrsta sinn síðan 1987, lýtalaust að vanda. Les Claypool og Brian Mantia úr Primus gera auðvitað bara gott betra, enda ekki við öðru að búast. Real Gone er ekki jafn rosaleg plata og Rain Dogs eða Swordfishtrombones, langt því frá, en góð er hún, og hugsanlega sú besta síðan 1992, þegar Bone Machine kom, sá og sigraði.

8. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand

Allt ætlaði um koll að keyra í vor í kjölfar útgáfu fyrstu breiðskífu Skotanna í Franz Ferdinand. Skiljanlega. Allir gátu fundið eitthvað í Franz. Þeir voru öndergránd...en samt ekki. Þeir voru alhliða klúbbavænir...en samt ekki. Þeir voru rétt nógu öndergránd fyrir öndergránd snobbarana, rétt nógu meinstrím fyrir þá sem fannst hallærislegt að vera öndergránd snobbari og nógu andskoti hressir og skemmtilegir fyrir þá sem var skítsama og nenntu ekki að pæla í því. Þeir voru orðnir sannkallað allrahandaband, sem var tæpast eitthvað sem þeir áttu sérstaklega von á. En þessar skjótu vinsældir voru alls engin tilviljun. Það var nefnilega margt mjög gott í gangi hjá Skotunum knáu. Þeim tókst að endurvekja skoskt popp með því að hverfa aftur til nýbylgjunnar, þ.e. tileinka sér og setja í nýtt samhengi dilluna sem flóði út fyrir alla barma New York borgar, okkur hlustendum í hag!

7. Björk - Medulla

Hvar væru Íslendingar án Bjarkar? Akkúrat núna? Líklega á svipuðum stað og við erum. Allir þunnir heima nema þessi rétt tæpu 50% sem eru á leiðinni heim frá Kanarí. Þeir eru þunnir í flugvél yfir Atlantshafi. En að öllu gamni slepptu...Íslendingar væru squat án Bjarkar og með sinni nýjustu plötu sýnir hún enn og aftur hvers vegna. Björk er einstök. Medulla er mjög yfirþyrmandi og áleitin plata, jaðrar við að vera óþægileg, en rétt sleppur. Þess í stað er hún bara falleg og sefandi, laus við allt indöstríal sánd fyrri platna Bjarkar. Það er varla að ég nenni að hafa mörg orð um þessa plötu. Þess er ekki lengur þörf. Það ætti að vera nægur gæðastimpill að vita af þáttöku Robert Wyatt í tveimur lögum.

6. The Fiery Furnaces - Blueberry Boat

Hvað er hægt að segja um Blueberry Boat sem hefur ekki þegar verið sagt? Eflaust alveg ótrúlega margt. Þessi plata verður líklega lengi í umræðunni, enda djöfull mögnuð. Helsta afrek Fiery Furnaces á Blueberry Boat, og jafnframt það sem mér finnst einna merkilegast við hana, er hversu svakalega kaotísk hún er á köflum án þess að verða nokkurn tíma erfið eða óþægileg áhlustunar. Rennur ljúflega í gegn en er alltaf óravíddir frá því að verða eitthvað sem gæti kallast einhæft moð. Maður gleymir því aldrei maður sé að hlusta á tónlist en samt gleypir hún mann ekki. Þetta er enginn hægðarleikur en Friedberger systkinin gera það frábærlega.

5. Madvillain - Madvillainy

Hér höfum við einhverja heitustu hiphop plötu síðustu ára. Madlib tekst hið óhugsandi, þ.e. vera hátt í tvöfalt þéttari en nokkuð á plötu Jaylib, Champion Sound, auk þess sem þetta er mílur á mílur ofan, í rétta átt, frá nokkru sem hann gerði með Lootpack. Allt sem MF Doom hefur upp á að bjóða á Madvillainy er á kalíber sem hvergi hefur sést áður á hans ferli, sem þó spannar góð 15 ár. Ef lög eins og All Caps fá einhvern ekki til að hreyfa a.m.k. hausinn á sér þá væri mér ánægja að úrskurða þann hinn sama látinn.

4. Ghost - Hypnotic Underwold

Hvar er Hypnotic Underworld? Eru hlustir heimsbyggðarinnar stíflaðar? Pitchfork hundsa þá. Íslenskir gagnrýnendur vita tæplega af þeim. Að því er synd og skömm vegna þess að Hypnotic Underworld er framúrskarandi góð plata. Ég hálfskammast mín fyrir að tylla henni ekki ofar en í vesælt fjórða sætið. Japönsku rokkararnir í Ghost hafa verið að í að verða 14 ár og virðast loks hafa náð að finna hinn eina rétta hljóm. Ghost eru proggarar dagsins í dag. Á Hypnotic Underworld taka þeir progg a'la King Crimson og örlí Pink Floyd og róa með það á enn sækadelískari mið sem væru þrúgandi fyrir allra hörðustu Canterbury bönd. Inni á milli má svo finna ekta Bowíska melódramatík og hamslausa búgísprengju í stíl Ian Andersons og félaga í Jethro Tull, svo fátt eitt sé nefnt. Hypnotic Underworld ætti að vera skyldueign, en þar sem fjármunir lesenda eru víst af misskornum skammti dugar skylduhlustun í bili. Þó að ég efist stórkostlega um að nokkur geti látið þessa plötu fram hjá sér fara eftir hljóðdæmi.

3. The Streets - A Grand Don't Come For Free

Mike Skinner skilur sjálfan sig eftir í rykskýi. Mike Skinner ársins 2002 húkir letilegur á ráspól og starir agndofa undir skósóla Mike Skinners ársins 2004. Fylgist með honum fjarlægjast á ógnarhraða og veit að hann mun aldrei komast með tærnar þar sem hann hefur hælana. En hann er samt stoltur af sjálfum sér. Og það af ærinni ástæðu. Það er með ólíkindum hvað Skinner hefur þróast mikið sem tónlistarmaður og hvaða hæðum hann hefur náð á ekki lengri tíma. Original Pirate Material var merkileg plata, líklega þónokkuð merkilegri en A Grand Don't Come For Free, en fyrir fáar sakir aðrar en þær að hún átti fyrsta orðið. Hún var upphafið sem ól af sér það fyrirbrigði sem Mike Skinner er orðinn í dag. A Grand Don't Come For Free er fremri Original Pirate Material að öllu öðru leyti. Ég vona bara að Mike Skinner ársins 2004 verði ekki fyrstur í mark.

2. Scissor Sisters - Scissor Sisters

Skemmtilegasta plata ársins og verður vonandi minnst fyrir annað og meira en eiturhresst Pink Floyd kóver. Scissor Sisters er löðrandi í gleði sem gæti kætt Ebenezer Scrooge á slæmum degi og jafnvel fengið hann til að hrista á sér skankana út og suður. En þrátt fyrir þetta yfirgnæfandi hamingjukóf má, ef vel er að gáð, sjá á þessari plötu gjörvallt tilfinningalitrófið þar sem hver tilfinningin eftir aðra skýtur upp kollinum og þær samlagast hver annarri á einhvern óútskýranlegan hátt innan um píanóglamur, einföld gítarriff og hýran trommuslátt. Scissor Sisters gera enga venjulega tónlist. Satt best að segja á ég frekar erfitt með að skilgreina það nákvæmlega hvers kyns hún er. Stundum finnst mér eins og þeir séu að reyna að votta hljómsveitum eins og 10cc virðingu, en geri bara allt betur en 10cc gerði nokkurn tíma. Það væri einfalt, og kannski ekkert svo mjög fjarri lagi, að lýsa þessu einfaldlega sem taktföstu froðupoppi. Hallærislegu Elton John/Billy Joel krossóveri í diskógalla. En hér býr bara eitthvað meira að baki. Annars myndi þessi plata ekki skora svona hátt hjá mér.

1. The Arcade Fire - Funeral

Það getur aðeins verið ein ástæða fyrir því að Funeral sé hvergi inni á topplista íslenskra gúrúa í fjölmiðlum annarra en Árna Matt. Aðrir hafa bara ekki heyrt hana. Það kemur afskaplega fátt annað til greina, einna helst að þeir séu heyrnarlausir. Funeral er nefnilega það góð plata að ef einhver með smávegis viti hefur hlustað á hana af smávegis viti þá setur hann hana inn á topp 10 listann sinn fyrir árið 2004. Svoleiðis er það bara. Það verður ólýsanlega erfitt fyrir að Arcade Fire að fylgja þessu meistaraverki sínu eftir með einhverju viðlíka áhugaverðu og ég hlakka til að sjá hvort það takist eða hvort sveitin falli í fúlan forarpytt meðalmennskunnar og hreinlega drukkni eins og allt of margir hafa gert eftir glæsileg debjút.


Næstir inn: Devandra Banhart, Mugison, Hjálmar, Modest Mouse, The Go! Team, Nick Cave, Dungen, Comets On Fire, Isis.

Nokkrar plötur lofuðu góðu á árinu en stóðu alls ekki undir væntingum. Plata Beastie Boys, To the 5 Boroughs, var slæm og rennir það styrkum stoðum undir það sem mig hefur lengi grunað. Beastie Boys eru búnir. Eiga ekkert eftir. Heim strákar. Leggja sig.
Það efast vonandi fáir um snilligáfu Tortoise manna. Þó væntanlega mun fleiri núna en fyrir réttu ári. Platan þeirra, It's All Around You, gæti kallast travestía. Tortoise lite. Diet drasl.
Polly Jean Harvey skeit upp á bak með aumkunarverðri sjálfsparódíu á hina reiðu ungu konu sem hún eitt sinn var. Uh Huh Her er óþörf og vandræðaleg plata.
Morrissey fékk satanískt oflof fyrir You Are the Quarry, í besta falli miðlungs plötu sem er þó slegin niður af þeim stalli, fast, af augljóslega þvingaðri og beinlínis óþægilegri pólitískri gervi-afstöðu.
Síðast vil ég minnast á tvær plötur sem voru ekki beint slæmar en samt engan veginn eitthvað sem maður á að þurfa að sætta sig við frá þeim talentum sem búa í svona listamönnum. Þetta eru annars vegar platan Sonic Nurse með Sonic Youth og hins vegar Interpol platan Antics. Sveitir eins og þessar eiga að gera betur en að slefa rétt yfir meðallag.

Að lokum vil ég nefna þrjár plötur sem ég hefði endilega viljað heyra áður en ég setti saman þennan lista, en hafði ekki tök á því. Þetta eru plöturnar Creature Comforts með Black Dice, Kesto með Pan Sonic og Smoke In The Shadows með Lydiu Lunch. En það er víst ómögulegt að heyra allt sem mann lystir. Því er nú verr og miður.

Kvikmyndapistill fyrir árið 2004 verður birtur innan tíðar. Stay tuned.