"No sympathy, no empathy, no love in the city, no identities
He went to sleep. When he awoke the next day
Lookin' out the train window he sees he's halfway
To the Promised land, and face to face with a young woman
Ey, what's that song you hummin'?
It's the new Looptroop - lookin' for love or something
Oh, I ain't heard it yet. Is it hot? Yeah, bumpin'"

Já, lagið Lookin' For Love með Looptroop er tvímælalaust bumpin', sem og barasta öll platan sem lagið er á, The Struggle Continues. Ég var minntur allrækilega á þessa frábæru plötu úti á Salou (þar sem voru til tvö eintök af henni í einni íbúðinni...það kalla ég vel af sér vikið...), hafði ekki hlustað neitt af viti á hana í hátt í ár, en er búinn að hlusta reglulega á hana núna síðan ég kom heim. Svíar eiga nefnilega ekki bara góða íþróttamenn, heldur líka einstaka góða tónlistarmenn, eins og séníin í Looptroop, sem ég kýs að kalla eina af mínum allra uppáhalds hiphop hljómsveitum. En þó að Struggle Continues sé stórkostleg plata þá toppar hún samt ekki frumburðinn Modern Day City Symphony, enda ómetanlegur gullmoli þar á ferðinni. En hún kemst samt nálægt því. Það væri hægt að segja að ef Modern Day City Symphony væri People's Instinctive Travels & The Paths of Rhythm, þá væri Struggle Continues Low End Theory (já, ég er einn af þeim sem finnst People's Instinctive Travels betri en Low End Theory, so shoot me)...Ef Modern Day City Symphony væri Bizarre Ride þá væri Struggle Continues LabCabInCalifornia, Modern Day City Symphony vs. Struggle Continues er svipað og Doggystyle vs. The Chronic, já eða Liquid Swords vs. Only Built 4 Cuban Linx, Black Star vs. Train of Thought og Black on Both Sides (combined...)....þið skiljið hvað ég er að fara. Og það sem meira er...Modern Day City Symphony er alls ekkert síðri plata en þessar plötur. Þannig að þið vitið hvað skal gera... Hlustið á Looptroop...a band so scrumptralescent, I can barely move. Varð bara að koma þessu frá mér.

Jæææja...allir bara byrjaðir í skolen...nema ég. Onei, ég fæ að strita í haustveðri innan um illþolanleg, forvitin grunnskólabörn eitthvað lengur, eða þangað til ég byrja í skólanum 6. september næstkomandi. Partý... Tókst næstum því að saga af mér fótinn í dag...tók a.m.k. góðan bút af sólanum á skónum...svona gerist ef maður er staddur einhversstaðar milli svefns og vöku fiktandi með Partner K700 hellusög.

Handboltadrengirnir slysuðust til að vinna þennan leik við Brassana og allt í einu er talað um það sem viðunandi árangur að ná 9. sæti í keppni milli 12. liða. Stingið því í raaaassgatið á ykkur...þetta er bara skammarlegt. Út með Dag, út með Garcia, út með Kristján Andrésson, út með Guðmund Hrafnkels, inn með Birki Ívar, Pálmar Péturs, Arnór Atla, Loga Geirs, Ragnar Óskars, skipta um þjálfara og þá erum við A-ok. Getur a.m.k. ekki verið mikið verra...ég meina, maður tapar ekki niður stöðu úr 12-4 í 13-14..það er bara algjörlega út í allan höttinn.

Endilega komiði með tillögur um það hvar ég ætti að sækja um vinnu í vetur...aight?

"Somewhere in the distance we heard the pounding of native drums. Was it in our minds? We don't know..." - Will Ferrell að vera endalaust fyndinn....

----------------------------------------------------------------------

Færslumúsíkin!

John Cale - Gun
Looptroop - The Struggle Continues
Sage Francis - Rewrite
Israel Kamakawiwo'ole - Somewhere Over The Rainbow
Spilverk Þjóðanna - Styttur Bæjarins

Þessi helgi er búin að vera gjörsamlega yndisleg í allar áttir og meira til.

Föstudagur: Fór í annað sinn í vikunni á stórviðburð í Laugardalnum, í þetta skipti í okkar ástkæru ylhýru Laugardalshöll að berja augum eina af goðsögnum rokksögunnar, meistara Lou Reed. Ég hef aldrei verið staddur á tónleikum þar sem ég hef þekkt jafn mikið af miðaldra fólki, en það var svosem ekkert slæmt um það að segja. Tónleikarnir byrjuðu rólega en andrúmsloftið var samt sem áður magnþrungið þegar kallinn hóf upp raust sína. Ætli hápunktarnir hafi ekki verið þegar hann tók annars vegar Velvet lagið Venus in Furs og hins vegar lagið Ecstasy af stakri snilld, ég er enn með gæsahúð... Ég hef heyrt að einhverjir hafi verið ósáttir við þennan konsert en þeir mega éta skít og böll, fokka sér og skafa úr eyrunum áður en þeir fara aftur á tónleika. Ég viðurkenni það að ég saknaði Heroin, en mín kenning er sú að Reed taki einfaldlega ekki Heroin á tónleikum. Finnst trúlega ekki við hæfi að syngja lofgjörð um eiturlyf sem varð honum nánast að bana í den... Ég endaði svo kvöldið í einhverju móki étandi ís heima hjá Valla með honum, Krumma og fullum Hjölla...stemning...

Laugardagur: Fór í mistæpt afmæli til Odds þar sem ég drakk ótæpilega og átti samskipti við mistæpt fólk í mistæpu ásigkomulagi. Beilaði þaðan um tvöleytið með Stebbster í troðfullan bæinn og þar beint inn á troðfullt Prikið þar sem var saman komið troðfullt fólk. Það sem ég man eftir það: Gaurinn sem var reiður á Prikinu af því að honum fannst hann ekki hafa nóg gangpláss fyrir stólnum sem ég sat á. Ég held að ég hafi bent honum kurteisislega á að mér fyndist ég ekki hafa nóg pláss fyrir stólinn sem ég sat á vegna þess að hann tæki svo mikið gólfpláss...hann átti ekki svar við því og fór... Ég man eftir því að Baldur týndi jakkanum sínum og var fjúríus þangað til að hann uppgötvaði að einhver hafði bara fært hann um meter eða svo. Ég man eftir að hafa átt í mjög stuttum og vægast sagt undarlegum samræðum við Hildi Helgu en man samt ekki um hvað...rámar samt í að mér hafi fundist það fyndið... Fór svo með Baldri og Óla á Kaffibarinn, sem var way too crowded eins og venjulega...labbaði svo samferða þeim félögum heim, var illt í tánni og skreið upp í rúm heima um hálf áttaleytið...gott mál...

Sunnudagur: Vaknaði hálf þrjú í merkilega góðu ástandi. Ekki nema örlítill headache að plaga mig sem smá Panodil átti ekki í erfiðleikum með að strauja. Eini dökki punktur helgarinnar var hlægileg frammistaða Dags Sigurðssonar og félaga í leiknum við Rússa. Fátt gott að segja um þann leik, nema hvað ég var virkilega ánægður með uppstokkunina í lokin. Ég er búinn að bíða eftir því allt mótið að sjá Guðjón Val í skyttunni og loksins kom það. Ólafur raðaði líka inn mörkunum af miðjunni...gamli hornamaðurinn...uss... Þetta var það eina sem var eitthvað að virka en það kom bara allt allt alltof seint...Gummi Gumm var ekkert að átta sig og ef ég væri hann væri ég farinn að leita mér að öðru starfi. Ég tek lítið mark á yfirlýsingum Ólafs Stefánssonar þess efnis að hann ætli að hætta að spila með landsliðinu á stórmótum...gleymdu því félagi...hann veit betur en ég að það er bara eintómt kjaftæði... Í kvöld lagði ég svo leið mína í Borgarleikhúsið að sjá sýninguna Dýrðlegt Fjöldasjálsmorð í uppsetningu leikhópsins Landsleiks, með Sigurð Arent fremstan í flokki. Hreint út sagt frábær sýning sem ég mæli eindregið með (reyndar var þetta síðasta sýning...meðmælin út um þúfur...). Eftir sýninguna kíkti ég í frekar gott semi-teiti til Sigga sem endaði þannig að ég, Siggi, Stebbi, Jói Alfreð, Helgi Hrafn og Frikki sátum til klukkan 3 að horfa á samantekt af Ólympíuleikunum, og fimleika kvenna þar sem Adolf Ingi Erlingsson fór sem fyrr á kostum í lýsingunni ásamt einhverju íslensku fimleikakvendi. "Hún er með salat í hausnum þessi gella..."...góð setning frá Jóa...

Blonde Redhead bara á leið í Austurbæjarbíó....massive...jæja...vinna eftir 4 tíma...engin færslumúsík, Lou Reed á músíkina þessa dagana...ekki vera hrædd við kommentin...over and peace out...

Í dag var góður dagur fyrir íslenskar íþróttir. Ég skellti mér með Valla á völlinn í kvöld að horfa á strákana okkar taka Ítali í bakaríið, sýna þeim hvar Davíð keypti ölið og pissa svo yfir þá andlega, með bros á vör. Þvílíka og aðra eins yfirspilun hefur maður sjaldan séð...niðulægingin var algjör. Og ekki spillti stemningin fyrir. Ég er ekki að segja að það hafi verið margir á vellinum, en ég er ekki frá því að ég hafi séð færri á Austurvelli einhvern góðviðrisdaginn.
Auk þess tókst Íslenska landsliðinu í handbolta loksins að gera eitthvað af viti á þessum Ólympíuleikum sínum og rúlluðu makindalega yfir Slóvena í morgun. Það þýðir samt ekki að Dagur Sigurðsson hafi hrokkið í gang, enda er sá maður augljóslega á öllum eiturlyfjunum í einu. En Dagur er jú, eins og flestir vita, ástmaður Guðmundar Guðmundssonar landsliðsþjálfara og fær þess vegna að spila fjöldann allan af mínútum í hverjum leik þó að það hafi ekkert af viti komið út úr honum í svona fjögur ár. Þannig er nefnilega mál með vexti að þegar Dagur Sigurðsson fær boltann í hendurnar í leik gerir hann undantekningarlaust eitt af eftirtöldu þrennu:

Sendir annað hvort út af eða á mótherja.
Driplar og annað hvort missir boltann eða dettur um sjálfan sig.
Skýtur annað hvort fram hjá markinu eða í varnarmann.

Ekkert af þessu er vænlegt til árangurs og þess vegna finnst mér að Dagur eigi að hætta að rembast við að reyna að sanna eigið ágæti fyrir sjálfum sér og snúa sér að einhverju öðru. Ég efast samt um að hann geti fengið vinnu einhversstaðar við að sökka í handbolta...sem er slæmt því það er líklega það eina sem hann kann.

"Well, let's not start sucking each other's dicks just yet."

----------------------------------------------------------------------

Færslumúsíkin!

The Bees - Horsemen
The Rolling Stones - Sympathy For The Devil
Black Star - Thieves In The Night
Pere Ubu - Caligari's Mirror
Foetus - I'll Meet You In Poland Baby

Viðmælandi: "How long can you be a rock 'n' roller?"
Lou Reed: "You see, the problem disappears if you don't call it rock 'n' roll."
Viðmælandi: "So, I guess the question then becomes: How long can you be a musician?"
Lou Reed: "And the answer to that is?"
Viðmælandi: "Until you die?"
Lou Reed: "There you go..."

Línan á milli svalleikans og sannleikans er horfin.

Þurrar hendur.
Skítugt hár.
Þreytt bak.
Hvaða skaufa þurfti Dagur Sigurðsson að sjúga til að komast í landsliðið? Pæling.
Ætli súrmjólkin væri til án púðursykursins? Pæling.

"Stop right now, thank you very much.
I need somebody with the human touch.
Hey you always on the run,
Gotta slow it down baby, gotta have some fun."

Tákna litir íslenska fánans ekki örugglega rjómaís, sundlaugar og sólbruna? Það hefði ég haldið. Ég get svo svarið það að ég tók meiri lit í vinnunni í dag en ég gerði þessar tvær vikur á Spáni...tókst meira að segja næstum því að brenna á bakinu, sem var eitthvað sem virtist vera gjörsamlega ómögulegt í útlandinu...en ég slapp...held ég...finn a.m.k. ekkert enn.

Stundataflan mín fyrir næstu önn er komin og er heldur tómleg. Ég er í tvo tíma í skólanum á mánudögum og föstudögum, þrjá á þriðjudögum og fimmtudögum og akkúrat ekki neitt á miðvikudögum. Líklega best að reyna að drullast til að vinna eitthvað í vetur svona til tilbreytingar...væri fínt að eiga pening til að eyða í vitleysu. Ég er t.d. með $372.46 worth of shit í cartinu mínu á amazon.com waiting to be bought. Tónlist, DVD, bækur...svona dót sem mig vantar...you know the deal...

Ég er ekki sáttur við það hvað fáir vildu tjá sig um síðustu færslu...ég vona að þið skammist ykkar... Annars er Sóley babe búin að bæta við fullt af myndum í viðbót (er þetta tvítekning? Að bæta við í viðbót..) Alltaf sami dugnaðurinn í henni. Þar má m.a. sjá hressa stemmningu á ströndinni. Það var mikið sungið þetta kvöld. Svo kemst ég eiginlega ekki hjá því að gefa Dagmar maaaaaad props fyrir einhvern flottasta svip sem ég hef séð...það mætti halda að einhver hefði komist í þessa mynd með Photoshop að vopni...

Að lokum: Pere Ubu er rosaleg hljómsveit, Chinatown er rosaleg mynd, önnur séría af O.C. byrjar víst ekki fyrr en í nóvember í Ammríku (það brestur eitthvað nýtt inni í mér í hvert skipti sem ég hugsa um þetta), þetta er eitthvað það fyndnasta sem ég hef séð, Natalie Imbruglia er ennþá fallegasta kona í heiminum (stelpan á McDonalds úti er í öðru...), ég get apparantly bent á öll ríki Evrópu á landakorti nema Moldavíu, endilega skiljið eftir ykkur komment, pís át.

----------------------------------------------------------------------

Færslumúsíkin!

System Of A Down - Roulette
Pere Ubu - Oh Catherine
Tommy Tee (Feat. Talib Kweli, Punch & Words & A.L.) - Day By Day
Prodigy - Action Radar
Ennio Morricone - L'Arena

Aaaaahhhhhh......það er alltaf jafn gott að komast heim þegar maður hefur dvalist langdvölum í pleisi fullu af sauðheimskum Spánverjum og böttljótum Hollendingum. Við skulum byrja á að koma nokkrum atriðum á hreint:

Í fyrsta lagi: Salou (borið fram Saló, en ekki Salú eins og ég hafði haldið áður en ég kom út) er á Spáni. Spánverjar eru:

a) Nautheimskir. Í alvöru talað, af öllum þeim Spánverjum sem ég átti einhvern vott af samkiptum við þarna úti, sem voru á að giska vel á annað hundrað manns, töluðu eitthvað í kringum þrír stakt orð í útbreiddasta tungumáli veraldar, og það orð var í svona um það bil tveimur tilvikum af þremur orðið "beer". Þetta er including allt það fólk sem vann í störfum eingöngu tengdum túrisma, s.s. hótelstarfsfólk o.s.frv. Ekki nóg með það heldur átti þetta fólk líka ótrúlega erfitt með að skilja það að ljóshærðu, bláeygu Skandinavarnir sem þeir voru að reyna að leggja línurnar skildu ekki spænskuna þeirra. Þegar maður sagði á sinni allra bestu íslensku (eftir að hafa gefist upp á að reyna enskuna): "Fyrirgefðu, en ég bara skil ekki orð af því sem þú segir", þá hristu þeir bara hausinn og héldu áfram að muldra einhverja spænsku í stað þess að reyna að koma sínum heimskulegu (geri ég ráð fyrir) skilaboðum til skila með einhverskonar bendingum eða pati.

b) Pínulitlir. Án gríns, með okkur í för var fólk sem verður seint talið hávaxið (i.e. maður ferðarinnar og fleiri...) en samt sem áður hefði hvert okkar sem er auðveldlega getað fengið miðherjastöðu hjá stærsta körfuboltaliði Spánverja. Það eina sem hélt mér frá því að halda að ég væri staddur í einhverskonar pygmýjanýlendu var að ég mundi eftir að hafa lesið einhversstaðar að pygmýjar hafi aldrei verið nýlenduveldi. Þegar stelpurnar mættu Spánverja á göngu þurftu þær að hafa sig allar við að toga pilsin sín til og frá í allar áttir því þessir agnarsmáu menn gátu hæglega gægst undir þau án þess að þurfa að setja sig í of augljósar stellingar.

c) Löturhægir. Nú veit ég ekki alveg hvort endalaus seinagangur í flestöllum gjörðum er óhjákvæmilegur fylgifiskur þess að vera hvort tveggja í senn nautheimskur og pínulítill. Það má vel vera að það sé lífsins ómögulegt fyrir dvergvaxna heimskingja að hreyfast úr stað hraðar en ósyndur, akfeitur, lamaður snigill á kafi í bökunarsírópi, ég skal ekki segja. En það eitt er víst að Spánverjar kunna ekki að flýta sér. Þeir hafa það bara einfaldlega ekki í sér. Og ég harðneita að taka mark á afsökunum á borð við að hitinn á Spáni geri mönnum erfiðara fyrir að framkvæma hluti á eðlilegum hraða. Nánast allt þetta fólk hefur búið við þennan hita alla sína hunds og kattartíð og ætti fyrir lifandis löngu að vera búið að venjast þessu hitastigi (sem er í rauninni alls ekkert nálægt því að vera óbærilegt ef líkamsstarfssemin þín er ekki mikið óeðlileg). Þeim mun hraðar sem þú afgreiðir í versluninni þinni þeim mun fleiri afgreiðirðu á hverja tímaeiningu og þeim mun meiri pening græðirðu á hverri tímaeiningu. Þetta er ekki flókin hagfræði. Ég er að spá í að senda litlu systur mína út að kenna þeim þetta...

Í öðru lagi: Salou er Hollendinganýlenda. Hollendingar eru:

a) Forljótir. Finnst ykkur Ruud Van Nistelroy líkjast hrossi? Er Michael Reiziger með stærsta munn veraldar? Eru Marco Van Basten og Pierre Van Hooijdonk tveir asnalegustu menn á jörðinni? Think again, því allir þessir menn mundu eflaust standast öll inntökupróf í fegurðarsamkeppnir í Hollandi with flying colors. Það versta er að hollenskar stelpur eru alveg jafn líkar hestum og karlkyns landar þeirra. Þetta gerir það að verkum að maður greinir vart á milli kynja og svo í þau örfáu skipti sem maður kom auga á það sem virtist vera álitleg hollensk stelpa þá þorði maður ekki fyrir sitt litla líf að taka sénsinn, enda var maður búinn að læra það að hollenskar stelpur og hollenskir strákar líta nákvæmlega eins út.

b) Risastórir. Það var Dötsjurunum að þakka að manni leið ekki eins og stærsta manni veraldar þarna úti. Extrímin voru svo rosaleg í báðar áttir að maður var bara orðinn meðalmaður aftur. Ég veit ekki hversu oft maður lenti í því að halla sér upp við það sem maður hélt að væri tré eða ljósastaur og fékk svo nánast flogakast þegar helvítið bærði á sér, maður leit upp og sá enn eitt ófrýnilegt andlitið á slánalegum Hollendingi. Ég hef suma þessara manna grunaða um að smygla Spánverjum úr landi í buxnavösunum sínum. Maður þekkti Hollendingapöbbana á því að maður hefði þurft tilhlaup og hástökksmúvin frá því í gamla daga til að setjast á barstólana, og svo ef maður hefði höndlað þá þrekraun þá hefði hálsrígurinn fljótt sagt til sín ef maður ætlaði eitthvað að spjalla við barþjóninn. Þeir mega þó eiga það að þeir töluðu flestir ensku, en raddböndin gáfu sig samt yfirleitt í miðju samtali því maður þurfti alltaf að öskra hástöfum alla þessa leið upp í hæstu hæðir.

c) Drepleiðinlegir. Það var í rauninni alls ekki slæmt hvað Hollendingarnir gnæfðu hátt yfir mann því það olli því að nennan til samskipta við okkur meðalmennina var sjaldan til staðar, til þess hefðu þeir þurft að tala of hátt eða beygja sig of lágt. Í þau fáu skipti sem maður neyddist í spjall við þá ætluðu þeir mann mann bókstaflega að drepa með tjatti um annað hvort akkúrat ekki neitt eða eitthvað svo óhugnanlega leiðinlegt að maður lagði ekki í að reyna að leggja það á minnið. Eina af setningum ferðarinnar átti Breti sem ég lenti í samræðum við um daginn og veginn: "My god, the Dutch are so fucking dull!". Hefði ekki mögulega verið hægt að orða þetta betur.

En þrátt fyrir þetta deadly combination af fólki var ferðin á nánast allan hátt frábær. Ég nenni ekki að rekja allt sem gerðist í smáatriðum, enda væri ég líklega ekki fær um það. Best að taka bara nokkur góð atvik fyrir. Eitt þeirra var þegar við komumst tvisvar sinnum ókeypis inn á risastóran skemmtistað út af slagsmálum. Eitthvað snarvitlaust franskt par var að slást við dyraverðina á staðnum sem hentu þeim út um neyðarútgang út úr garði sem tilheyrði staðnum. Hluti okkar labbaði inn um þennan neyðarútgang óáreitt en nokkrir tóku ekki eftir því og löbbuðu allan hringinn í kringum staðinn og að aðalinnganginum. Við sem fórum inn gengum í gegnum staðinn og að aðalinnganginum þar sem við hittum restina fyrir utan, hundfúl yfir því að þurfa að borga 12 evrur inn á staðinn. Við vorum við það að beila þeim til samlætis þegar sama snarvitlausa franska parið mætti aftur og réðst á dyraverðina. Voila, við vorum öll komin inn. Mig langar að nota tækifærið og þakka þessum Frökkum fyrir aðstoðina. Merci les couples français! Svakalega er maður sleipur í frönskunni!

Port Aventura stóð undir orðsporinu og vel það. Við skelltum okkur þrisvar sinnum í röð í stærsta rússíbana í Evrópu og fórum svo strax að því loknu í rólur fyrir smábörn og vorum með ólæti. Síðan hlupum við eins og andskotinn í gegnum allan garðinn til að ná í vatnsrússíbanann sem við áttum eftir fyrir lokun. Rétt náðum honum og urðum hundvot. Mögnuð stemning sem batnaði bara með flugeldasýningunni á vatninu í lokin.

Barcelonaferðirnar tvær voru ómissandi. Sú fyrri var skoðunarferð og virkaði fullkomlega sem slík. Við fengum að sjá Gaudi garðinn, kirkjuna hans, Ólympíuvöllinn og annað merkilegt. Svo fór ég á bæjarrölt með Baldri og Hjölla og verslaði mér 12 geisladiska í einhverju súperstor. Seinni ferðin var á eigin vegum og um margt betur heppnaðri. Við fórum rakleiðis í second hand götuna í miðbænum þar sem ég fann einhvern flottasta jakka sem ég hef séð, rauðan og hvítan Adidas. Mér til mikillar skelfingar var hann of lítill á mig þannig að ég leyfði Dagmar að kaupa hann...Kannski eins gott þar sem hann kostaði heilar 59 evrur notaður...(ég er að blekkja sjálfan mig...ég hefði bókað keypt hann ef hann hefði passað á mig...og ég hefði aldrei séð eftir því). Ég fékk mér líka funky fresh, eldgamla, óopnaða Chuck Taylor skó á 36 evrur í búð þar sem allir aðrir skór voru svona 20 númerum of litlir á mig. Á þessari götu fann ég líka einhverja mögnuðustu tónlistarbúð sem ég hef stigið fæti inn í. Hún var pínulítil en efnið sem var til þarna var ótrúlegt. Eitt það fyrsta sem við rákum augun í var vínylplata sem á stóð stórum stöfum Hljómsveitin Geysir. Eftir að hafa flett aðeins í gegnum diskana þeirra fundum við óopnaða Lifun með Trúbroti, og á honum var límmiði sem á stóð Plata aldarinnar. Þarna ákváðum við Baldur að dvelja aðeins lengur og skildum við liðið. Eftir að hafa eytt einum og hálfum klukkutíma í þessari pínulitlu búð keypti ég svo sex diska. Það væri kannski ekki úr vegi að ljóstra því upp hvaða 18 diskar þetta voru sem ég týmdi að eyða 257 evrum í:

Faust - Faust/So Far (Saman á einum disk)
Gong - Flying Teapot
Herbie Hancock - Headhunters
Lady June - Linguistic Leprosy (Featuring Kevin Ayers, Brian Eno & Pip Pyle)
Love - Forever Changes
Morricone Rmx
Popol Vuh - Seligpreisung
Red House Painter - Down Colorful Hill
Robert Wyatt - Rock Bottom
Roxy Music - Avalon
Roxy Music - For Your Love
Roxy Music - Roxy Music
Roxy Music - Viva!
The Soft Machine - Turns On, Volume 1
Suicide - The Second Album + The First Rehearsal Tapes
Tom Waits - Rain Dogs
Tom Waits - Swordfishtrombones
The Velvet Underground - Loaded - Fully Loaded Edition

Ég hefði reyndar eftir á að hyggja frekar viljað kaupa Hosianna Mantra en Seligpreisung með Popol Vuh og fann hvorki debjútið frá Suicide né Modern Dance með Pere Ubu en held ég hljóti nú samt að geta verið sáttur með þennan árangur.

Önnur skemmtileg minning er frá hveitikvöldinu fræga þegar "saklaus" hrekkur breytti hótelherbergi í eitthvað sem líktist piparkökuhúsi in the making...eða baking. Það var ekki bara hveiti í öllum líkamsopum ákveðinna manneskja, heldur á ÖLLU í heilli íbúð. Ég hef séð ánægðari mann en Baldur þegar hann vaknaði af værum svefni við það að anda að sér hveiti langt ofan í lungu. Viðbrögðin voru fest á filmu og koma væntanlega til með að skemmta komandi kynslóðum á sama hátt og allt sem Will Ferrel gerir skemmtir mér.

Svo má að sjálfsögðu ekki gleyma síðasta kvöldinu þegar við fórum ellefu saman á fínasta veitingahús Salou, í elsta húsi Salou og fengum bestu þriggja rétta máltíð sem ég hef á ævi minni borðað. Hefur einhver fengið sér kalda eplasúpu með kanilís í eftirrétt einhversstaðar? Efast um það... Það var komið fram við okkur eins og kónga og við sátum einir eftir á staðnum klukkan 2 um nótt eftir að það átti að vera löngu búið að loka honum, sumir reyktu genuine Cobana vindla, aðrir drukku koníak en allir átti það sameiginlegt að vera sáttir. Enda gáfum við þeim frekar generous þjórfé uppá einhverjar 70 evrur...

Ég er eflaust að gleyma fjölmörgum skemmtilegum sögum, enda var mikið um gleði og gaman og lang langflestir mjög góðir áðí allan tímann. Endilega skoðið myndir úr ferðinni hér.

Kannski vert að minnast á það að lokum að stelpa sem ég hef aldrei séð áður vatt sér að mér í bænum í gærnótt til þess eins að segja mér að ég væri ótrúlega líkur aðalleikaranum í Amores Perros, Gael García Bernal. Þetta fannst mér mjög merkilegt vegna þess að þetta var ekki í fyrsta og ekki heldur í annað sinn sem mér er líkt við þennan frábæra leikara. Persónulega sé ég engan veginn resemblansið en ég gæti svosem hugsað mér marga verri til að vera líkt við...

----------------------------------------------------------------------

Lög ferðarinnar!

O-Zone - Dragostea Din Tei
Ryan Adams - Wonderwall
Roxy Music - More Than This
Britney Spears - Toxic (Armand Van Helden Mix)
Chemical Brothers - My Elastic Eye
Looptroop - The Struggle Continues

Vinna við risafærslu er hafin. Örvæntið ei.