Sökum þess hve tvær síðustu færslur eru ótrúlega áhugaverðar og merkilegar, svo ekki sé minnst á skemmtilegar, hef ég afráðið að halda aftur af mér blogglega séð í örfáa daga og leyfa eins mörgum og ég mögulega get að njóta þessara skrifa

Já, ég er búinn að vera að hlusta mikið á tónlist undanfarið sem ég hef hingað til lítið sem ekkert haft fyrir því að kynna mér. Þetta er t.d. tónlist með Jethro Tull, Velvet Underground, The Stooges, Rufus Wainwright og Frank Zappa.

Frank Zappa er svona gaur sem allir vita að er góður á gítar, en hafa samt ekkert hlustað á. Ég hvet alla til þess.

Velvet Underground, með Lou Reed í farabroddi, þekkja allir, svona að nafninu til a.m.k. Ég er nefnilega alls ekki viss um það að allir sem þykjast þekkja til þessarar ótrúlegu hljómsveitar hafi yfirleitt hlustað eitthvað á hana. Ég hvet alla til þess.

The Stooges er nafn sem ekki allir þekkja, hópur áhugasamra um þá sveit stækkar að öllum líkindum til muna þegar ég fræði fólk um það að þarna sé á ferðinni sveit snillingsins Iggy Pop. Það eru eflaust margir sem hafa heyrt lög eins og I wanna be your dog án þess að hafa hugmynd um það hvaða flytjandi er þar á ferð. Það eru of margir sem vita hver Iggy Pop er, en hafa samt ekki hlustað neitt á hans tónlist. Ég hvet alla til þess.

Jethro Tull er hljómsveit sem flestir hafa heyrt um en vita samt sem áður sama og ekkert um. Þrátt fyrir gífurlegar vinsældir á sjöunda, áttunda og níunda áratugnum hefur þessari dúndurgóðu sveit ekki tekist sem skildi að ná til neinna annarra en einmitt þeirra sem hlustuðu hvað mest á hana þegar hún var upp á sitt besta. Það synd að fólk á mínum aldri hafi ekki kynnt sér Jethro Tull sem skildi. Ég hvet alla til þess.

Rufus Wainwright er nafn sem fólk hefur almennt ekki heyrt. Þessum þrítuga samkynhneigða manni hefur samt tekist að ná verðskuldaðri athygli fólks, aðallega fyrir frábæran flutning sinn á Leonard Cohen/Jeff Buckley laginu Hallelujah í hinni frábæru kvikmynd Shrek, þrátt fyrir að það sé fjarri því að vera með því besta sem hann hefur gert. Það hryggir mig þegar ég hugsa til þess að það séu til tónlistaráhugamenn sem hafa aldrei heyrt hans óborganlegu lög, á borð við Rebel Prince. Ég hvet alla til þess.

Í dag (eða tæknilega séð gær) er ég veikur. Það er merkilegt þar sem ég hef ekki verið veikur síðan haustið 1999.

Um helgina fór ég í sumarbústað uppí Skorradal ásamt (í stafrófsröð): Andra, Ásu, Braga, Eika, Guðna, Hauki, Hjölla, Kela, Oddi, Stebba og Valla. Það var massað stuð og allir drukku mikið og vel. Keli var maður ferðarinnar þar sem hann var svo óendanlega pirrandi að annað eins hefur ekki sést (heyrst) í manna minnum. Á laugardaginn tókst honum að tala samfleytt (þá meina ég ALVEG samfleytt) í svona u.þ.b. sex klukkutíma, og þar af voru svona fjórir tímar sem hann talaði sjúklega hátt. Honum tókst að gera mig mjög reiðan út í sig tvisvar. Fyrst með því að skvetta á mig vatni úr heita pottinum tvisvar, á meðan ég var í fötum, þá gekk ég í skrokk á honum. Í seinna skiptið með því að hella bjór yfir hausinn á mér. Þá kastaði ég tappatogara í bakið á honum, hann var með ansi myndarlegt sár á bakinu eftir það. Andri var ekki langt frá því að ráðast á hann á ákveðnum tímapuntki, auk þess sem honum tókst að gera Stebba virkilega pirraðan út í sig. Þegar hann var upp á sitt versta tóku Valli og Oddur upp á því að flýja til Borgarness, bara til að losna við vaðalinn í honum.

Annars var ferðin hin ágætasta. Mörg skapahár fengu að fjúka (ekki mín samt) og margir óæskilegir hlutir voru örbylgjaðir. Ég endaði svo laugardagskvöldið á því að meiða mig þegar ég þóttist ætla að sparka í höfuðið á Valla, skrikaði fótur þegar ég stóð á einum, sem varð þess valdandi að ég kollsteyptist aftur fyrir mig með höfuðið utan í vegg og fékk stærðarinnar brunasár á olnbogann. Gaman að þessu.

Nú er ég tiltölulega nýkominn heim úr NKJ þar sem eyddi kvöldinu í að spila hið magnaða spil Catan. Ég spilaði á móti Ásgeiri, Krissa Lindbergh og Áu og það fór ekki á milli mála að okkar leikur var sá allra mest spennandi. Við vorum ein eftir að berjast um sigurinn (allir nema Krissi þ.e., hann var bara frekar slappur) þegar megnið af fólkinu var farið. Á endanum fór þó svo að Ásgeir vann eftir að ég gaf honum sigurinn og þáði mútur í staðinn. Förum ekki nánar út í það.... Ásgeir er sem sé á leið á Íslandsmeistaramótið í Catan ásamt þremur öðrum MH-ingum þar sem verður keppt um það hvaða tveir Íslendingar fara fyrir hönd Íslands að keppa á HM í Catan.

Þetta var gott chill þrátt fyrir mætingu í slakari kantinum.

Gærkvöldið var nett þétt. Ég fór með Hjölla, Valla og Sigga í partý í stúdentakjallarann sem var haldið af grunnskólavinkonu minni, verslingnum henni Björk. Þar hitti ég fullt af fólki, Hrafnkell og Mási voru á leiðinni út þegar ég kom, svo komu Eiki, Oddur og Keli. Á staðnum voru fyrir Ásta Birna, Erla og fullt af öðru fólki, aðallega verslingum sem ég þekkti ekki neitt. Eftir að hafa hangið þar frekar lengi ákváðum við að kíkja í bæinn. Ég endaði svo á Dillon með Hjölla, Valla, Sigga og Eika. Þar hitti ég eitthvað fólk, þ.á.m. Sillu og Sunnu, sem voru í góðu stuði, og Daða, sem var á barnum. Uppi fundum við svo Örnu og stuttu seinna komu Símon, Búri og Skarpi í sama massafíling og venjulega. Keli kom svo eitthvað seinna og var með læti. Keli er fyndinn, það heyrist aldrei hvað hann segir venjulega af því að hann muldrar bara, en svo þegar hann er fullur þá byrjar hann að öskra og það kemur sama og ekkert út úr honum nema einhver hávaði og læti. Ég tsjillaði á Dillon í einhvern tíma en ákvað svo að fara heim þar sem það var rigning og ég var ekkert drukinn.