Djísus kræst. Ég kom heim úr skólanum klukkan rúmlega tíu í kvöld. Í gær kom ég heim klukkan hálf sjö, og það var bara af því að ég var að fara í matarboð. Á þriðjudaginn kom ég heim rétt fyrir níu. Þetta líferni á eftir að ganga af mér dauðum. Ég sver það. Ég er ekki einu sinni ennþá búinn að kaupa mér skólabækur.....

Samkvæmt þessari síðu er ég 15,18738% nörd. Þetta finnst mér alls ekki nógu góður árangur.

Ég fór að sjá Bad Boys 2 í gær. Þessi bíóferð kenndi mér tvennt:

1. Ef maður mætir í bíó og kemst að því að það er uppselt á myndina sem þú ætlar að sjá þá skiptir það bara akkúrat engu andskotans máli. Þú kaupir þér bara miða á eitthvað kjaftæði (t.d. Tears of the Sun) og ferð svo á hina myndina. Fræðilega séð ertu ekki að stela þar sem miðarnir kosta jú nákvæmlega jafn mikinn pening, það eina sem er vafasamt við þetta er það að einhverjir sem eiga löglegan miða á myndina gætu lent í því að sitja á gólfinu. Það er samt bara þeim að kenna að mæta svona seint í bíó. Það er ekkert jafn óþolandi og fólk sem mætir í bíó tíu mínútum eftir auglýstan sýningartíma.

og

2. Mynd sem er nógu full af tilgangslausri eyðileggingu og dauða er skemmtileg. Sama hversu þunnt handritið er. Sama hversu lélegur leikurinn er. Sama hversu ótrúlega slappir fimmaurabrandararnir eru. Ef ein kvikmynd er með jafn hátt bodycount og Bad Boys 2 þá getur hún ekki verið leiðinleg. Það skemmir heldur ekki fyrir að hálfur heimurinn var jafnaður við jörðu á þessum rúmu tveimur tímum. Hver man eftir bílaeltingaleiknum í Matrix Realoaded? Hann var flottur. Gleymið honum. Já, ég meina það. Gleymið honum. Það jafnast ekkert á við eyðilegginguna í bílaeltingaleiknum sem ég sá í gærkvöldi. Total fucking destruction!

Það er orðið langt um liðið frá því við fréttum eitthvað af honum Kristni og nú finnst mér vera kominn tími til. Hann ropaði upp úr sér tveimur góðum setningum í dag.

"Er fluga dýr?" (Mig langaði að svara honum kaldhæðnislega en þetta var svo heimskulegt að mér datt ekkert sniðugt í hug.)

og

"Hvað er Hróarskelda, er það einhver dóphátíð? Ég hef oft heyrt þetta nafn og mig langar ógeðslega að fara en ég veit samt ekkert hvað þetta er." (Ég vil minna lesendur á aldur Kristins, en hann er 16 ár.)

Lag dagsins er:

Akrobatik - Say Yes, Say Word

Hinn magnaði Akrobatik sem sló svo hressilega í gegn með laginu Internet Mc's er mættur aftur með stórkostlegt lag. Frábær bassalína og grípandi píanóspil gera taktinn unun að hlusta á og það þarf varla að fara mörgum orðum um hæfileika Akrobatik sem rappara.


"Sendin sonic waves to the globe's four corners
Reachin happy carefree kids to war mourners
Supporter of the cause to uplift the craft
so the average MC can't fuck with the half..."

Ég var að koma af Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (kom fyrir klukkutíma). Ég er búinn að ákveða það að Johnny Depp er svalasti maður í heimi. Nó dát abát itt.

Næsti kafli ferðasögunnar:

Sunnudagurinn 27. júlí, AKA: Lengsti sólarhringur lífs míns.

Á sunnudagsóttina hélt leitin að einhverju að gera á Heathrow áfram til u.þ.b. 3 en þá ákváðu flestir að reyna að leggja sig. Það var frekar erfitt að finna góðan stað til að sofa á en á endanum var fundinn ásættanlegur staður í terminal 3 (þar sem við höfðum sett töskurnar okkar í geymslu fyrr um kvöldið). Ég var ekkert sérstaklega þreyttur þannig að ég ákvað að lesa aðeins í Good Omens.

Í kringum hálf 5 hafði Stebbi samband við okkur og tilkynnti okkur að hann, Jóhanna, Bragi og Maddý væru komin út á flugvöll. Ég, Valli, Oddur og Keli ákváðum að rölta yfir í terminal 1 og hitta þau. Við röltum svo stuttu seinna aftur yfir í terminal 3 að vekja Eika og Hauk og sækja töskurnar okkar í töskugeymsluna sem opnaði klukkan 5.

Þegar við vorum búnir að fá töskurnar okkar var komið að því að tékka sig inn. Við strákarnir fórum í röðina en Stebbi og þau voru farin inn. Það var þar sem vandræðin byrjuðu fyrir alvöru. Þegar röðin var komin að mér að tékka mig inn var mér tilkynnt að ég mundi ekki komast til Tékklands á passanum sem ég hafði fengið daginn áður á Keflavíkuflugvelli. Það þyrftu að vera a.m.k. 90 dagar eftir af gildistíma vegabréfsins ef maður ætlaði til Tékklands. Það voru 89 eftir af mínu. Á þessu augnabliki upphófst tími ringulreiðar í hausnum á mér. Það fyrsta sem ég gerði var að fá símann lánaðan hjá Oddi og hringja heim. Ég vakti alla á heimilinu en það var ekki eitthvað sem mér fannst skipta máli á þeim tíma. Pabbi svaraði og sagðist ætla að kíkja á þetta og hringja aftur. Næst fór ég og talaði við helpdeskið hjá British Airways og talaði við leiðinlegustu feitustu og elstu konu í heimi sem harðneitaði að gera nokkuð fyrir mig. Í reiði minni spurði ég hana hvers vegna í andskotanum maður væri ekki látinn vita af svona heimskulegum reglum þegar maður pantaði miða. Þá lak út úr kellingunni þessi stórkostlega setning: "Did you make inquiries regarding passport regulations in the Czech Republic when ordering the flight?". Hver í fjandanum gerir það?!?!? Trunta. Ég gekk í burtu. Þá var ekkert annað að gera en að bíða eftir að ég fengi upplýsingar um það hvernig ég ætti að leysa þetta. Háfltíma seinna þurftu strákarnir að fara að drífa sig ef þeir ætluðu ekki að missa af fluginu. Ég fékk lánaðan símann hans Odds og kvaddi þá í bili. Þetta var í kringum 5:45.

Fyrsta verkefni á dagskránni hjá mér eftir þetta var að koma símanum hans Odds í hleðslu einhversstaðar þar sem það var ekki mikið eftir af batteríinu og það var fátt mikilvægara en að vera með síma þarna. Á næsta hálftímanum talaði ég nokkrum sinnum við pabba bara svona til að ræða hugsanlega möguleika (sem voru ekki margir) og einu sinni við einhverja blók frá utanríkisráðuneytinu sem sagðist ekkert geta gert fyrir mig. Ég kom símanum loksins í hleðslu í einhverri símaverslun á Heathrow, sem var vægast sagt þægileg tilfinning.

Það var ekki fyrr en um hálf 9 sem einhver lausn fannst á vandamálinu. Pabbi hafði snappað á starfsmönnum í tollinum á Keflavíkurflugvelli þangað til að þeir samþykktu að gera allt sem hann stakk upp á. (Einn þeirra sagði við hann: "Heyrðu vinur, ef þú ætlar að vera svona reiður þá nenni ég nú ekkert að tala við þig." Það finnst mér flott setning"). Málin voru sem sé leyst þannig að tollverðirnir í Keflavík notuðu myndina sem þeir áttu uppi á velli til að búa til nýjan passa fyrir mig. Það þýðir það að núna er engin mynd af mér til á Keflavíkurvelli og þeir hafa í rauninni enga hugmynd um það hvernig ég lýt út. Það er mjög ólöglegt. Þessi neyðarpassi var látinn gilda í 6 mánuði í stað þriggja, sem er líka harðbannað. Hann var svo sendur með næstu flugvél til London þar sem hann var afhentur mér. Þeir höfðu sleppt því að líma plastið neðst á hann af því að ég átti eftir að skrifa undir, sem ég gerði og límdi svo sjálfur fyrir neðst. Það þarf varla að taka það fram að það er mjög svo ólöglegt.

Passinn kom klukkan tólf á hádegi. Í millitíðinni hafði ég farið og talað aftur við helpdeskið hjá British Airways til að reyna að rebooka miðann minn. Í þetta skiptið lenti ég á frábærum gaur sem var meira en til í að redda þessu fyrir mig. Ég var á non-changable ticket en hann bókaði mig samt sem áður í flug sem átti að fara klukkan 18:15 seinna um daginn og sagði mér svo að ég gæti reynt að redda mér á stand-by í flug klukkan 15:05 sem var fullbókað, og stimplaði miðann minn með "available for stand-by" stimpli. Ýkt fínn gaur sem ég spjallaði mikið við. Hann var frekar hissa á starfsmönnunum á Leifsstöð.

Hann: "So they're just going to make you a new passport?"
Ég: "Yeah..."
Hann: "Without your being there?"
Ég: "Mhm..."
Hann: "Ok. Pretty good"

Svo hló hann. Þegar þetta var komið fór ég bara og beið eftir að passinn minn lenti.

Þegar ég var kominn með nýja passann í hendurnar um hádegið var ekkert annað að gera en að bíða eftir því að klukkan yrði 14:20 svo ég gæti tékkað á því hvort það væri eitthvað laust í 15:05 flugið. Ég fékk mög ánægjulegt símtal frá Valla sem var kominn til Prag og sagði mér að Rolling Stones tónleikarnir byrjuðu klukkan 7 um kvöld en ekki klukkan 3 um dag eins og við höfðum áður haldið. Þetta þýddi það að ég átti enn möguleika á að ná þeim svo framarlega sem ég kæmist í flugið klukkan 15:05. Ég settist niður og reyndi að lesa eitthvað aðeins, en það gekk frekar illa sökum þess hversu stressaður ég var, þannig að ég ákvað bara að rölta aðeins um. Ég kíkti í Virgin búðina sem var þarna en keypti ekkert. Svo kíkti ég í bókabúðina og verslaði mér bókina The Wizards of Odd sem er samansafn af smásögum eftir ekki ómerkari menn en t.d. Terry Pratchett, H.G. Wells, Ray Bradbury, Douglas Adams, Philip K. Dick, Arthur C. Clarke, Isaac Asimov, Kurt Vonnegut Jr. og marga fleiri og einn tyggjópakka. Eftir það fór ég niður og hlustaði á tónlist í svona klukkutíma. Þegar klukkan var orðin tíu mínútur í 2 áttaði ég mig á því að ég hafði ekki étið neitt síðan klukkan 11 síðasta kvöld enda ekki haft mikla matarlyst í öllu stressinu, þannig að ég hentist inn í næstu verslun og keypti mér rúnstykkjapakka og skinku. Það var vont en mér tókst að pína einhverju af því ofan í mig.

Þá var komið að því að kíkja á flugið. Ég var mættur eins snemma að tékka á stand by flugi og mátti (45 mín. fyrir flug), og viti menn, það var þess virði. Einhver óheppinn aðili sem átti bókaðan miða í flugið var of seinn á staðinn og ég fékk miðann hans. Ég beið í smá röð eftir gegnumlýsingu. Ég áttaði mig ekki á því þá en ég hefði getað lent í fangelsi þar. Ég var nefnilega með hinn passann minn í handfarangri. Það er mjög alvarlegt mál að vera með tvö vegabréf. Það fattaði ég ekki, en sem betur fer fundu þeir ekki þetta í töskunni. Það var löng leið út í hliðið en ég hafði nógan tíma. Mér hefur sjaldan verið eins létt og þegar ég settist upp í vélina, á leiðinni til Prag.

Ég lenti í Prag um 20 mínútur yfir 6. Ég hringdi í símann hans Valla og Eiki svaraði. Hann sagði mér að þau væru að fara að fara af stað á tónleikana og ég ætti bara að taka taxa uppá hótel, skila töskunum mínum, ná í miðann minn og fara svo beint á tónleikana. Ég þurfti að bíða helvíti lengi í röð á flugvellinum eftir að láta kíkja á passann minn, en eftir það fór ég bara og sótti töskuna mína og gekk rakleiðis út og inn í Airport service bíl sem ég fann fyrir utan völlinn.

Ég bað gaurinn að skutla mér á Hotel Amadeus og hann sagði mér að það mundi kosta 700 korunas (sem er svona tæpur 2000 kall íslenskar). Hann fór með mig og ég hljóp inn. Þar vildi enginn kannast við það að ég ætti pantað herbergi. Það kom svo í ljós að ég var ekki á Hotel Amadeus heldur Hotel Amethyst. Bílstjórinn, sem hafði beðið eftir mér, skutlaði mér þá á rétt hótel og beið eftir mér á meðan ég hljóp inn með töskurnar og náði í miðann minn. Síðan skutlaði hann mér á tónleikana. Farið kostaði ekki nema 850 kall þó svo að við hefðum keyrt mikið lengra en við höfðum samið um upphaflega.

Þegar ég var kominn á tónleikana var fyrsta mál á dagskrá að reyna að finna krakkana. Ég hringdi í Valla og Stebbi svaraði, hann sagði mér að labba eitthvað sem ég og gerði en hitti engan. Svo ég hringdi aftur og sagði honum hvar ég var, hann sagði að einhver væri á leiðinni að hitta mig. Ég hitti engan. Ég hringdi nokkrum sinnum í viðbót en tókst aldrei að finna neinn. Svo varð síminn hans Valla batteríislaus, og þar sem það voru bara tveir símar með í för þá varð ég að sætta mig við það að vera einn á tónleikunum. Fyrst spiluðu einhver leiðinleg tékknesk bönd sem allir Tékkarnir virtust fíla í botn. Stuttu áður en Stones byrjuðu (þeir byrjuðu um 21:40) byrjaði að hellirigna. Ég er ekki að tala um hellirigningu á íslenskan mælikvarða. Ég er að tala um hellirigningu á mið-evrópskan mælikvarða. Þetta var hugsanlega mesta rigning sem ég hef lent í. Mér tókst að smokra mér undir eitthvað risaplast sem einhverjir höfðu lyft yfir sig. Undir því voru saman komnir í kringum 40 manns. Svo hætti sem betur fer að rigna og um leið og Stones stigu á svið sást elding bak við sviðið. Það var vægast sagt magnað. Stones spiluðu svo til hálf 12 og voru flottir. Eftir tónleikana reyndi ég að sjá hvort ég fyndi krakkana, sem ég gerði ekki, þannig að ég fór bara og fékk mér hamborgara og shake á McDonalds. Og þannig lauk lengsta sólarhringi lífs míns.

TO BE CONTINUED

Úje, ég er að skrifa þetta í nýju fínu tölvunni minni. Intel P4 2.80 GHz 800 MHz fsb , 2x512 MB 400MHz ram, ASUS P4P800 DeLuxe móðurborð , nýr 120 GB harður diskur sem ég keypti úti (í viðbót við þennan 80GB sem ég átti) og nýr kassi. Snilld.

Þá byrjar ferðasagan.

Laugardagurinn 26. júlí 2003.

Ég vaknaði klukkan 10 um morgun og var kominn út á völl til að láta búa til neyðarpassa um klukkan 13. Það gekk allt saman smooth fyrir sig og ég fékk afhentan neyðarpassa sem gilti í þrjá mánuði. Ég beið eftir strákunum sem komu í kringum hálf 3, allir nema Eiki, hann kom ekki fyrr en 3.

Við tékkuðum okkur inn og fórum svo og chilluðum í fríhöfninni og því öllu og biðum eftir að flugið færi. Við biðum reyndar kannski aðeins of lengi því við gerðum okkur enga grein fyrir því hvað það væri óendanlega löng leið út í hliðið okkar. Það endaði svo með því að ég, Valli, Eiki og Oddur vorum kallaðir upp í kallkerfinu og við mættum upp í vél akkúrat klukkan 16:10, sem var áætlaður brottfarartími.

Við lentum á Heathrow klukkan 8 að staðartíma. Flugið til Prag var ekki fyrr en klukkan 7 næsta morgun þannig að við urðum að finna okkur eitthvað að gera á flugvellinum. Okkur til mikillar armæðu komumst við hins vegar að því að á Heathrow lokar allt klukkan 11 á kvöldin, þá vorum við sem betur fer samt búnir að fá okkur að éta á Burger King ( reyndar var maturinn allviðbjóðslegur, en við vorum svangir). Svo röltum við um flugvöllinn fram að miðnætti og tókum nokkra leiki í öllum þeim spilakössum sem urðu á vegi okkar.

TO BE CONTINUED

Jæja, ég er kominn aftur frá Prag. Ég er að fara að sofa núna en ég fullvissa ykkur um að á næstu dögum munuði fá að heyra allt um þessa ferð, hversu mikið ég hata Heathrow og hvers vegna ég hata Heathrow.