Í lóðrétta fúgu á milli veggflísa á karlaklósettinu í vesturhorni fjórðu hæðar Þjóðarbókhlöðunnar hefur einhver andans maður rist eftirfarandi:

GOTT AÐ KÚKA 696 4464

Hvað á ég að gera við þessar upplýsingar?

Í fornnorrænum lögum var kveðið á um það að hefði maður kynferðislegt samneyti við dýr skyldi gelda manninn og reka dýrið út í sjó og drekkja. Þetta finnst mér ósanngjarnt, nema litið hafi verið á báða aðila sem gerendur í glæpnum.

X-V



Vinsamlegast kjósið Röskvu í dag eða á morgun. Það skiptir máli. Fyrir tveimur árum munaði fjórum atkvæðum á fylkingunum. Í ár gæti munað einu. Og það gæti verið þitt.

Koma svo.

F fyrir Fokking

Farsinn sem hófst í Ráðhúsinu í október er orðinn svo óhemjuklikkaður að það virðist vera orðið hægt að demba yfir borgarbúa hvaða rugli sem er án þess að þeir kippi sér sérstaklega upp við það. Þetta er bara enn einn vitleysisgangurinn í langri runu vitleysisganga, hugsar fólk. En lítum stuttlega á nokkur atriði varðandi nýjustu tíðindin:

- Ólafur F. Magnússon, oddviti F-lista og óháðra, sleit meirihlutasamstarfi sínu við Dag, Svandísi og Björn Inga vegna málefnaágreinings. Samt má skilja á fyrrum samstarfsmönnum hans - og því hvernig hann vék sér vandræðalega undan svörum í Kastljósi - að hann hafi aldrei haft þor til að ræða þennan ágreining við þá, heldur birgt pirringinn inni einn úti í horni síðan hann sneri aftur í borgarstjórn, uns hann sprakk á limminu.

- Ólafur ræddi aldrei við Margréti Sverrisdóttur eða aðra á F-listanum um væntanleg meirihlutaslit og laug því að Degi B. Eggertssyni fram á síðustu mínútu að allt væri í himnalagi þeirra í millum.

- Hann svaraði því ekki í Kastljósi hversu lengi viðræður við sjálfstæðismenn höfðu staðið, þrátt fyrir ítrekaðar og afdráttarlausar spurningar. Við það virtist hann lafhræddur, enda vissi hann upp á sig sökina.

- Tveir næstu varamenn hans á F-listanum styðja hann ekki, sem þýðir að meirihlutinn springur í hvert skipti sem hann forfallast.

- Það virðist liggja fyrir að Ólafur hefur mætt mjög stopult á fundi síðan hann sneri aftur úr leyfi og hefur ekki einu sinni ráðið við að sitja heilan borgarstjórnarfund.

- Hann er nýstiginn út af geðspítala, þar sem hann dvaldist lengi vegna geðhvarfasýki.

Og þessi maður maður er nýr borgarstjóri. Valdamesti maður Reykjavíkur. Er ekki allt í lagi? Og þá er ótalið að Ólafur hefur lítinn sem engan stuðning borgarbúa. Samkvæmt nýlegri könnun Fréttablaðsins fengi F-listinn engan mann inn í borgarstjórn væri kosið nú. Ekki einn. Og þó má búast við að dágóður hluti þess litla stuðnings sem listinn hefur sé vegna annarra fulltrúa en Ólafs.

Það ber auðvitað fyrst og fremst vott um sjúklega og hreint út sagt hættulega örvæntingu Sjálfstæðismanna í Reykjavík að þeir skuli ekki einungis ganga til liðs við þetta óútreiknanlega pólitíska eyland heldur færa því í þokkabót valdamesta embætti Reykjavíkurborgar á silfurfati eins og ekkert sé eðlilegra. Þetta er í besta falli mjög ósiðlegt. Það held ég að menn hefðu æmt og skræmt í miklum hneykslunartóni ef Björn Ingi Hrafnsson hefði verið dubbaður upp sem borgarstjóri að kosningum loknum vorið 2006. Þó hefur hann líklega meira persónufylgi en Ólafur F. Magnússon. Og er þá mikið sagt. En þá voru sjálfstæðismenn ekki örvæntingarfullir. Höfðu ekki syndirnar að klóra yfir.

Í þessu gósenlandi pólitískrar skinhelgi má auðvitað aldrei segja neitt, en here goes: Mér sýnist blasa við að sjálfstæðismenn hafi misnotað sér bágindi og óstöðugt andlegt atgervi Ólafs - hvort sem það var í þetta sinn tilkomið vegna sjúkdóms eða ekki - til að hegna fráfarandi meirihluta fyrir sjálfskapaðar ófarir liðins hausts. Þeir ginntu hann til fylgilags við sig þótt þeir viti fullvel að það komi engum vel nema þeim sjálfum - og allra síst borgarbúum. Meira að segja formaður Sjálfstæðisflokksins fær ekki af sér að fagna tíðindunum. Hann er vafalítið jafnforviða og við hin.

Þetta er auðvitað óravegu frá því að vera boðlegt. Það sér hver maður.

Ég er að borða kókópöffs hvers tilurð ég get ekki útskýrt.

Ég var búinn að gleyma hvað það er ógeðslega vont.

Árslistinn

Tónlistarárið sem nú er á enda var hreint út sagt frábært. Það þurfti reyndar ekki mikið til að toppa síðasta ár. Það var svo slakt að ég nennti ekki einu sinni að ómaka mig við árslistagerð. En þótt þótt lítið hefði verið nóg í ár fengum við samt sem betur fer mjög mikið. Það er líklega rétt hjá þessum að árið 2007 sé eitt besta tónlistarár þessarar aldar. Fyrir mig dugði því ekkert minna en að lista upp þrjátíu bestu erlendu plötur ársins 2007. Ég var byrjaður að skrifa smá kómentarí með hverri plötu en gafst upp eftir fjögur stykki, þannig að þið verðið að lifa með því að fá bara strípaðan lista. Virðið hann þó vel fyrir ykkur, því verkið var ekki létt. Verði ykkur að góðu:

30. Dan Deacon: Spiderman of the Rings


29. Boris & Michio Kurihara: Rainbow


28. Beirut: The Flying Club Cup


27. Panacea: The Scenic Route


26. Efterklang: Parades


25. Pharoahe Monch: Desire


24. The Clientele: God Save the Clientele


23. Graham Lambkin: Salmon Run


22. Burial: Untrue


21. The National: Boxer


20. Apparat: Walls


19. Jens Lekman: Night Falls Over Kortedala


18. Aesop Rock: None Shall Pass


17. A Place to Bury Strangers: A Place to Bury Strangers


16. Shining: Grindstone


15. Blue Scholars: Bayani


14. Iron & Wine: Shepherd's Dog


13. Arcade Fire: Neon Bible


12. Radiohead: In Rainbows


11. Justice: †


10. Deerhoof: Friend Opportunity


9. Robert Wyatt: Comicopera


8. Animal Collective: Strawberry Jam


7. Yeasayer: All Hour Cymbals


6. Spoon: Ga Ga Ga Ga Ga


5. Sunset Rubdown: Random Spirit Lover


4. LCD Soundsystem: Sound of Silver


3. Panda Bear: Person Pitch


2. Of Montreal: Hissing Fauna, Are You the Destroyer?


1. Battles: Mirrored


Eflaust er eitthvað gott sem ég hef ekki heyrt, þótt ég hafi lagt mig í líma við að kynna mér sem allra flest áður en ég réðist í þessa úttekt. Endilega leiðið mig inn í ósnortna undraheima nýrrar músíkur. Ég lifi fyrir það.

Nokkrar plötur sem ég hreinlega fæ ekki fundið fegurðina í hafa verið að skora hátt á árslistum hér og þar. Þetta eru til dæmis plötur The Field, Besnard Lakes, Menomena, Deer Tick og M.I.A. Ég skil ekki þessar plötur, hvernig sem ég reyni. Þá varð ég fyrir töluverðum vonbrigðum með plötur Liars, Feist, Art Brut og Architecture in Helsinki.

Skammarverðlaunum ársins deila Interpol og Band of Horses fyrir plötur sem eru svo vondar að ef mér yrðu gefnar þær myndi ég líklegast farga þeim í sýrubaði frekar en skipta, til þess eins að reyna að takmarka þjáningu mannkyns. Merkilegt hversu mikla athygli svona sorp getur fengið. Sumir mæra þetta. Megi þeir missa heyrnina.

Sýrubaðsverðlaun ársins fá skötuhjúin Avey Tare og Kristín Anna Valtýsdóttir fyrir að hafa augljóslega verið undir áhrifum mjög sterkra vímugjafa þegar þau ákváðu að plötunni Pullhair Rubeye skyldi snúið á haus fyrir framleiðslu. Platan er tómt bull fyrir vikið og selst eflaust lítið sem ekkert. Þau hugsa sig örugglega tvisvar um áður en þau staupa sig á meskalíndjús í viðlíka magni aftur.

Ég held ég sleppi lista yfir íslenskar plötur. Ég get þó sagt að Sprengjuhöllin, Hjaltalín og Mugison toppa hann. Megasarplöturnar tvær og Jakobínarína fylgja fast á hæla þeirra.

Ég bið ykkur vel að lifa á nýju ári.

Platan Sleepdrunk Seasons með Hjaltalín er firnagóð. Dóm minn um plötuna má lesa í nýjasta tölublaði Stúdentablaðsins, auk tveggja annarra plötuumfjallana og viðtals við borgarstjóra. Eftir mig á ég við. Þar má að sjálfsögðu líka lesa ýmislegt annað. Blaðið ætti að hafa borist ykkur með Fréttablaðinu á sunnudag.

Prófið sem ég þreytti slapp vel rúmlega fyrir horn. Nú tekur við smá hark í mánuð eða tvo.

Pitchfork hefur birt lista yfir bestu plötur ársins. Skemmst er frá því að segja að toppurinn þar rímar nokkuð vel við listann sem ég er með í vinnslu, og mun birta hér við fyrsta tækifæri.

Haldið ykkur á tánum.

Síðustu daga hafa birst heldur sérkennilegar auglýsingar í dagblöðum. Þar er auglýst bókin Litbrigði galdranna eftir Terry Pratchett. Það er augljóslega íslensk þýðing á bókinni The Color of Magic, sem er fyrsta bókin í Discworld-seríunni margfrægu. Bókin kom út á frummálinu fyrir um aldarfjórðungi.

Ég veit ekki betur en að bókin sé að koma út núna í fyrsta sinn í íslenskri þýðingu. Þess vegna hefði manni nú fundist við hæfi að sú staðreynd væri blásin upp í auglýsingum, samhliða því að sagt væri frá því að þarna væri á ferð allra fyrsta bókin í flokki sem hefur síðan hefur átt ákaflega miklu fylgi að fagna um allan heim. Hvorugt er tekið fram.

Í auglýsingunni kemur ekki fram hver þýðir bókina eða hver gefur hana út, né heldur hvort hún er komin í verslanir eða bara væntanleg. Þá er ekki stafkrókur um þessa útgáfu í nýútkomnum Bókatíðindum.

Það eina sem maður fær að sjá er kápan með íslenskum titli og nokkrar illa þýddar glefsur úr erlendum ritdómum.

Spes.

Jón Ásgeir og Ingibjörg ganga í það heilaga og 200 beljur brenna til kaldra kola.

Tilviljun?

Getur einhver sagt mér um hvað ég á að skrifa BA-ritgerð?

Og við ykkur fávitana sem höfðuð hugsað ykkur að vera fyndnir með því að stinga upp á einhverjum absúrd og asnalegum viðfangsefnum (ég veit að þið eruð þarna og ég veit að þið eruð margir) vil ég bara segja eitt: Ég hef ekki húmor fyrir því. Það vottar ekki fyrir honum. Ég er í alvörunni að leita að hugmyndum. Alvöru hugmyndum. Sem eru ekki steingeldar, eins og nánast allt sem ég hef af fremsta megni reynt að kynna mér síðustu vikur. Ég las meðal annars ritgerð eftir nýráðna þulu hjá Ríkissjónvarpinu. Hún notaði svo ljótan font í millifyrirsögnum að ég skellti upp úr af hneykslan. Það var vond ritgerð. Svo vond að ég velti því fyrir mér að fara á nemendaskrá, láta afmá nafn mitt úr öllum skjölum Háskóla Íslands og kveikja svo í einhverju merkilegu á leiðinni út. En ég nennti ekki að standa upp auk þess sem nemendaskrá er alltaf lokuð.

Nú hef ég eytt nokkrum mánuðum af lífi mínu í að hugsa - og ekki síst fresta því að hugsa - um möguleg ritgerðarefni. Og ég er fokking blank. Ég veit ekki einu sinni á hvaða sviði ég vil skrifa. Ég er búinn að stunda háskólanám í þrjú og hálft ár og ég hef enga hugmynd um hvar áhugasvið mitt liggur. Ég veit jú að það liggur allt of víða, en ristir hvergi djúpt. Það er stóra próblemið sem virðist óyfirstíganlegt undir pressu. Gefið mér nú líflínu.

Kannski maður hætti þessu bara. Það er víst tilfinnanlegur skortur á sóturum í Vogahverfinu. Hefur maður heyrt.

Ég þarf að kaupa tvennt:

Sæg af hljómplötum og Tíu litla negrastráka.

Og eitthvað fleira.

Hollráð dagsins

Í því getur verið fólginn mikill tímasparnaður að kasta af sér vatni og bursta í sér tennurnar samtímis.

Eftir mánuð á ónefndri strönd í karabíska hafinu:

GGV: "Þarna lékum við nú aldeilis rækilega á litlu krúttilegu frjálshyggjuplebbana, manninn með örið sem ég man aldrei hvað heitir og dúllulega auðmanninn sem mig langar alltaf að faðma. Svo ekki sé talað um alla íslensku þjóðina. Ha Haukur?"
HL: "Já Villi minn, það gerðum við svo sannarlega. They never knew what hit them. Hérna, fáðu þér meira sambuca. Og þennan mangóbita."
GGV & HL: "Lol."

THE END

Það bara hlýtur að vera eitthvað svona í gangi.

Tvö sent

Mig verkjar í nýrun þegar ég segi þetta, en Björn Ingi Hrafnsson stóð sig svo vel í Silfri Egils að ég fékk kaldan hroll niður í rófubein og aftur upp í mænukylfu. Hann var sympatískur úr öllu hófi og virtist vera í einhvers konar einlægni- og hreinskilnistransi, hvort sem það var nú uppgerð eða ekki. Maður er svo sem farinn að trúa mönnum til alls þessa dagana. En það er með hreinum ólíkindum hvernig maður sem nánast allri þjóðinni var meinilla við þegar hún leit síðast á klukkuna getur staðið uppi eftir þennan allsherjarskandal sem helsært fórnarlamb og sigurvegari í senn - í augum allra nema laskaðs Sjálfstæðisflokks sem fálmar í örvæntingu í allar mögulegar og ómögulegar áttir eftir einhverju til að breiða yfir eigið epískt fokköpp. Það er sitt hvað að vera góður pólitíkus og góður pólitíkus. Bingi er greinilega hið síðara. Við skulum vona að hann sé meira af því fyrrnefnda en ég hef hingað til talið mér trú um.

Að vanda var það þó Pétur Tyrfingsson sem stal algjörlega senunni í þessum þætti. Agnes og Sigríður Dögg þvöðruðu út í bláinn eins og þeim einum er lagið en alltaf tókst Pétri að reka bullið ofan í þær og alltaf var ég fullkomlega sammála honum. Hann er eina stabíla skynsemisröddin í þessari þreyttu álitsgjafahringekju og ætti að vera fastagestur í öllum þáttum sem annars virðast hafa það eitt að markmiði að ergja mig. Takk fyrir.

Fáránlegt ripoff.

Ég minni á umræðurnar sem ég hafði hugsað mér að færu fram í kómentum við síðustu færslu.

Tími = Peningar?

Út er komin platan Tímarnir okkar með Sprengjuhöllinni. Það er afar eigulegur gripur. Einna skemmtilegast finnst mér þegar Snorri bregður fyrir sig á stöku stað framburði í anda þess sem við komumst óþyrmilega í kynni við hjá Jónasi R. Jónssyni með Flowers á sínum tíma. Það er þó bara eitt af afar mörgu sem kætir mig. Ég er ekki frá því að það sé rétt hjá Trausta Júlíussyni að þetta sé ferskasta íslenska poppplatan í árafjöld. Það er því rík ástæða til að hvetja alla til að kaupa sér eintak eða tvö. Eða þrjú. Með samstilltu átaki ætti að vera hægðarleikur að koma strákunum strax á toppa flestra vinsældarlista. Þeir hljóta að eiga það skilið. Nú er bara spurning hvort Hjaltalín ætla að slá þessu við fyrir jólin.

Að lokum:

Er fullkomlega eðlilegt og hafið yfir gagnrýni að gróði fyrirtækja sé markmið sem slíkur?

Ræðið.

REI þýðir REI - auðgun er glæpur

Það virðist hafa tekist að beina athygli fjölmiðla - og þar með almennings - frá Bæjarhálsi og út á Kollafjörð, þó ekki væri nema eina kvöldstund. Yoko tendraði ljós friðarsúlunnar og slökkti um leið bál ófriðarins í Orkuveitunni - allavega það sem eftir lifði kvölds. Lykilstarfsmenn orkugeirans voru enda flestir, ásamt öðrum aðalleikurum farsans, einangraðir í Viðey á meðan á öllu stóð. Þeir sem ekki fengu boðskort voru svo uppteknir við að veita orku borgarbúa til Viðeyjar og hátt í loft, þangað sem hún náði sannarlega þótt illa hefði tekist að koma því til skila í sjónvarpi.

Sjálfur var ég of upptekinn við að erta snögga bletti á máli málanna til að veita því athygli sem einhverju nam. Við megum búast við því að súlan hafa bara veitt stundarfrið. Kvöldstundarfrið.

Vofa Hauks Leóssonar er farinn að ásækja mig í svefni. Ég kalla það REI-fasa.

Tantra

Yoko mætti nú alveg tendra friðarsúluna mína. He he he.

Djók.

Hei. Muniði eftir Eminem?

WTF

Drengirnir í menntaskólasveitinni Soundspell hafa ábyggilega verið himinlifandi þegar þeir flettu sunnudagsmogganum og ráku augun í þetta hókípókí hér:



Ha? Ef einhvern tíma er ástæða fyrir band að leggja upp laupana...

20 ár

Fólk um víða veröld er hvatt til að klæðast rauðu á morgun og sýna þannig stuðning baráttu Búrmamunka við sturlað yfirvald.

Það er allt gott og blessað.

Ef einhver rekur hins vegar augun í mig á morgun rauðklæddan, þrútinn og sæmilega æstan, þá skal það tekið fram að stuðningi mínum er beint annað og nær.

Eiga þessir munkar ekki annars að kunna einhverjar lífshættulegar bardagalistir?